TANRILAR DA İNSANDI

Aydanur Polatel 2026

BÖLÜM 1 — Dokuzuncu Boyut Dünyası

İnsanlık, binlerce yıl süren gelişimin ardından dokuzuncu boyut düzeyine ulaşmıştı. Bu gelişim yalnızca uzay yolculuklarını ya da bilimsel araştırmaları değiştirmemişti. İnsanların yaşadığı dünyanın bütün düzeni de zaman içinde yeniden kurulmuştu.

Gezegenin enerji sistemlerinden ulaşıma, üretim merkezlerinden sağlık hizmetlerine kadar günlük yaşamı sürdüren sistemlerin büyük bölümü robotlar tarafından yönetiliyordu. Şehirlerin çalışması için insanların sürekli olarak sistemlerin başında bulunmasına gerek kalmamıştı. Enerji ihtiyacı otomatik olarak karşılanıyor, ulaşım ağları kendi kendine düzenleniyor, ihtiyaç duyulan ürünler robotik üretim merkezlerinde hazırlanıyordu.

Robotlar yalnızca insanların verdiği görevleri yerine getiren makineler olmaktan çoktan çıkmıştı. Şehirlerin altyapısını kontrol ediyor, ortaya çıkan arızaları belirliyor ve çoğu zaman insanlar henüz sorunun farkına varmadan gerekli müdahaleyi gerçekleştiriyorlardı. Gezegenin büyük bölümü, insan müdahalesi olmadan uzun süre çalışabilecek biçimde düzenlenmişti.

Bu nedenle insanların yaşamlarını sürdürebilmek için sürekli çalışmaları gerekmiyordu. Çalışmak artık geçinebilmenin zorunlu koşulu değildi. İnsanlar ilgilendikleri alanlara yönelebiliyor, bilimsel araştırmalara katılabiliyor ya da yaşamlarını kendi tercihleri doğrultusunda sürdürebiliyordu.

İnsanlığın kendi gezegeninde çözmek zorunda olduğu büyük sorunların neredeyse tamamı geride kalmıştı. Bir zamanlar medeniyetlerin geleceğini belirleyen enerji, üretim, ulaşım ve kaynak sorunları artık günlük yaşamın temel meseleleri arasında değildi.

Fakat insanların önünde çözülecek sorunların azalması, araştırmaların sona ermesine neden olmadı. Tam tersine, bilim insanlarının ilgisi giderek daha uzak yerlere yönelmeye başladı.

Önce kendi yıldız sistemlerinin sınırları aşılmış, ardından başka yıldızlar ve galaksiler araştırılmıştı. İnsanlık uzun zamandır kendi evreninin ulaşılabilir bölgelerinde yolculuk yapabiliyordu.

Bir süre sonra bilim dünyasında yeni bir soru konuşulmaya başlandı.

İnsanların yaşadığı evren, var olan tek evren miydi?

Bu soru başlangıçta yalnızca kuramsal çalışmaların konusu oldu. Ancak dokuzuncu boyut teknolojisinin gelişmesiyle birlikte başka evrenlerin yalnızca matematiksel bir ihtimal olmayabileceğini gösteren bulgular ortaya çıkmaya başladı.

İnsanlığın önünde ilk kez kendi dünyasının, yıldızlarının ve hatta kendi evreninin ötesine uzanan yeni bir araştırma alanı vardı.

BÖLÜM 2 — Evrenleri Görmek

Dokuzuncu boyuta ulaşan insanlık, uzun zamandır yalnızca kendi gezegeniyle ilgilenmiyordu. Kendi yıldız sistemlerinin dışına çıkılmış, uzak yıldızlar ve galaksiler araştırılmış, evrenin ulaşılabilen bölgelerine çok sayıda araştırma gemisi gönderilmişti.

Yıllar boyunca yapılan çalışmalar sonunda bilim insanlarının önünde yeni bir araştırma alanı açıldı. Elde edilen bazı veriler, insanların içinde yaşadığı evrenin dışında başka evrenlerin de bulunabileceğini ve belirli koşullar sağlandığında bu evrenlere geçiş yapılabileceğini gösteriyordu.

İlk çalışmalar küçük araştırma ekiplerinin gönderilmesi üzerine yapıldı. Bir geminin başka bir evrene geçmesi, orada incelemelerde bulunması ve elde ettiği bilgilerle geri dönmesi mümkün görünüyordu. Fakat kısa süre sonra bundan çok daha büyük bir düşünce ortaya çıktı.

Neden yalnızca birkaç araştırma ekibi gidecekti?

İnsanlık kendi evreninin büyük bölümünü zaten araştırmıştı. Başka evrenler gerçekten varsa, karşılarında birkaç geminin tamamlayabileceğinden çok daha büyük bir keşif alanı bulunuyordu. Bilim insanları, yöneticiler ve toplum temsilcileri bu kez tek bir araştırma görevi yerine bütün medeniyetin katılacağı uzun bir yolculuğu tartışmaya başladı.

Fakat böyle bir yolculuğun ne kadar süreceğini kimse bilmiyordu.

İlk evrene ulaşmak yıllar sürebilirdi. Orada yapılacak araştırmaların ardından başka bir evrene geçilebilir, yolculuk yüzyıllarca devam edebilirdi. Bu nedenle hazırlanacak sistemin yalnızca birkaç kuşağı taşıması yeterli değildi. İnsanlardan oluşan büyük bir topluluğun çok uzun zaman boyunca dışarıdan hiçbir desteğe ihtiyaç duymadan yaşayabileceği bir düzen kurulması gerekiyordu.

Aylar süren değerlendirmeler sonunda karar verildi.

Yolculuk birkaç araştırmacının görevi olmayacaktı. İsteyen bütün dünya nüfusunun katılabileceği büyük bir evrenler arası keşif yolculuğu hazırlanacaktı.

Bu karar, insanların dünyalarını terk ettiği anlamına gelmiyordu. Gezegen geride bırakılacak ancak sahipsiz bırakılmayacaktı. Robotik sistemler şehirleri, enerji merkezlerini, üretim tesislerini ve diğer bütün altyapıyı çalışır durumda tutmaya devam edecekti.

İnsanların amacı kendilerine başka bir dünya bulmak da değildi.

Evrenleri görecek, karşılarına çıkan yerleri araştıracak ve ne kadar uzun sürerse sürsün keşif yolculuklarını tamamladıktan sonra bir gün yeniden kendi dünyalarına döneceklerdi.

BÖLÜM 3 — Hareket Eden Dünya

Evrenler arası yolculuk kararı verildikten sonra bilim insanlarının karşısındaki ilk büyük sorun, insanların bu yolculuğu nasıl yapacağıydı. Daha önce yapılmış araştırma ve keşif gemilerinin hiçbiri böyle bir görev için uygun değildi. Bu kez birkaç yüz ya da birkaç bin insan değil, dünyadaki bütün insan nüfusunu taşıyabilecek bir araç gerekiyordu.

Yeni geminin tasarımına başlandı.

İlk planlar ortaya çıktığında bunun sıradan anlamda bir uzay gemisi olmayacağı anlaşıldı. İnsanların ne kadar süreceği bilinmeyen bir yolculuk boyunca burada yaşayabilmesi gerekiyordu. Bu nedenle geminin içine yalnızca yaşam bölümleri ve kontrol merkezleri yapılmadı. Şehirler, üretim alanları, bilim merkezleri, sağlık birimleri ve insanların günlük yaşamlarında ihtiyaç duyabilecekleri bütün yapılar tasarıma eklendi.

Doğal yaşam için de geniş bölgeler ayrıldı. Bitkilerin yetişebileceği alanlar oluşturuldu. Su ve hava sistemleri sürekli yenilenebilecek biçimde düzenlendi. Gemide yaşayan insanların dünyadaki yaşamlarını mümkün olduğunca sürdürebilmeleri amaçlanıyordu.

En önemli konulardan biri enerjiydi. Yolculuğun ne kadar süreceği bilinmediği için geminin başka gezegenlerden ya da yıldız sistemlerinden kaynak almasına bağlı bir düzen kurulamazdı. Kendi enerjisini üretecek, kullandığı maddeleri mümkün olduğunca yeniden değerlendirecek ve çok uzun süre dışarıdan destek almadan çalışabilecek sistemler geliştirildi.

Robotlar geminin işleyişinde büyük görev üstlenecekti. Bakım, üretim ve onarım sistemlerinin büyük bölümü robotik olarak çalışacak biçimde hazırlandı. Bir bölümde meydana gelen arıza sistemler tarafından belirlenecek, gerekli parçalar üretilecek ve insanların müdahalesine ihtiyaç duyulmadan onarım yapılabilecekti.

İnşaat ilerledikçe ortaya çıkan yapının bir gemiden çok başka bir şeye benzediği görülmeye başladı.

İnsanlar onun içinde yalnızca bir yerden başka bir yere taşınmayacaktı. Doğacak, yaşayacak, çalışacak ve gerektiğinde bütün yaşamlarını burada geçireceklerdi. Dünya geride kaldığında insan medeniyetinin ihtiyaç duyduğu hemen her şey onlarla birlikte hareket edecekti.

Yıllar süren çalışmaların ardından son bölümler de tamamlandı. Enerji sistemleri çalıştırıldı, yaşam alanları kontrol edildi ve robotik bakım birimleri devreye alındı.

İnsanlık şimdiye kadar yaptığı en büyük uzay aracını tamamlamıştı.

Ortaya çıkan şey, insanları taşıyan dev bir gemiden daha fazlasıydı.

Uzayda hareket edebilen yeni bir dünyaydı.

BÖLÜM 4 — Geri Döneceğiz

Dev geminin tamamlanmasının ardından evrenler arası geçiş için yapılan hesaplamalar yeniden gözden geçirildi. İnsanlar başka bir evrene istedikleri anda geçemeyeceklerdi. Evrenler arasındaki koşullar sürekli aynı kalmıyor, geçişin gerçekleştirilebileceği uygun dönemler belirli zaman aralıklarında ortaya çıkıyordu.

Bilim insanları yıllardır toplanan verileri inceleyerek bir sonraki uygun geçiş zamanını hesapladı. Geminin dünyadan ayrılması gereken tarih de buna göre belirlendi.

Kalkış günü aylar öncesinden bütün dünyaya bildirildi.

Bu kez hazırlanması gereken yalnızca gemi değildi. Dünyadaki bütün insanların belirlenen süre içinde gemiye ulaşması gerekiyordu. Şehirlerden hareket edecek ulaşım araçları, aktarma merkezleri ve gemiye giriş noktaları tek bir sistem altında düzenlendi. Hiçbir bölgenin geride kalmaması için nüfus kayıtları ve ulaşım planları sürekli karşılaştırıldı.

Hazırlıklar devam ederken dünyanın ne olacağı da kararlaştırıldı.

İnsanlar gezegenlerinden ayrılacaklardı ancak dünyayı terk etmiyorlardı. Bu nedenle şehirlerin kapatılması ya da enerji sistemlerinin durdurulması düşünülmedi. İnsanların olmadığı süre boyunca gezegenin bütün düzeni çalışmaya devam edecekti.

Bu görev robotik sistemlere verildi.

Robotlar şehirlerin bakımını sürdürecek, enerji ağlarını çalışır durumda tutacak, su sistemlerini kontrol edecek ve üretim merkezlerinin gerekli bölümlerini işletmeye devam edecekti. Binalarda, ulaşım ağlarında ve diğer altyapıda ortaya çıkabilecek sorunlar belirlenecek ve onarılacaktı.

İnsanların bulunmadığı bir dünyada her şeyin aynı biçimde çalışmasına gerek yoktu. Gereksiz sistemler en düşük çalışma düzeyine indirilecek, ancak gezegenin yeniden insan yaşamına açılması için gerekli bütün altyapı korunacaktı.

Çünkü bu yolculuk tek yönlü değildi.

İnsanlar başka evrenleri araştıracak, bilmedikleri yerleri görecek ve yolculuk ne kadar uzun sürerse sürsün sonunda kendi evrenlerine döneceklerdi.

Son günlerde gemiye taşınacak malzemeler kontrol edildi. Bilim merkezlerinin kayıtları aktarıldı. Son insan gruplarının ulaşım programları kesinleştirildi. Dünyanın bakımını üstlenecek robotik sistemlere son görevler gönderildi.

Kalkış günü yaklaştıkça gezegen yavaş yavaş insanlardan boşalmaya başladı.

Fakat geride bırakılan dünya kapatılmıyordu.

Işıkları, enerji sistemleri, su ağları, üretim merkezleri ve şehirleriyle onları beklemeye devam edecekti.

Çünkü insanların ortak düşüncesi değişmemişti.

Bir gün geri döneceklerdi.

BÖLÜM 5 — Son Gün

Kalkış günü geldiğinde dünyanın farklı bölgelerinde hazırlanan ulaşım sistemleri aynı anda çalışmaya başladı. İnsanlar yaşadıkları şehirlerden ayrılarak önceden belirlenen merkezlere götürülüyor, buradan dev gemiye ulaşacak araçlara aktarılıyordu.

Aylar boyunca hazırlanan planın her aşaması robotik sistemler tarafından takip ediliyordu. Gemiye giren her insan kayıt altına alınıyor ve toplam sayı dünyadaki nüfus kayıtlarıyla karşılaştırılıyordu. Amaç yalnızca insanların gemiye taşınmasını sağlamak değildi. Dünyada hiç kimsenin unutulmaması gerekiyordu.

Saatler ilerledikçe şehirlerde kalan insanların sayısı azaldı. Uzak bölgelerden gelen gruplar birbiri ardına gemiye ulaştı. Her yeni girişten sonra sistem sayıları yeniden kontrol etti.

Kalkış zamanı yaklaşıyordu.

Son ulaşım araçlarının büyük bölümü gemiye ulaşmıştı. İnsanların taşınması için kullanılan merkezler görevlerini tamamladıkça kapatılıyor, geride kalan sistemlerin yönetimi dünyada kalacak robotlara devrediliyordu.

Geminin kontrol merkezinde ise iki ayrı zaman sürekli izleniyordu. Bunlardan biri kalkış için belirlenen saati, diğeri evrenler arası geçişin gerçekleştirilebileceği zaman aralığını gösteriyordu.

Her şey planlandığı gibi ilerlerken ulaşım sistemlerinden birinden beklenmeyen bir uyarı geldi.

Dünyanın uzak bölgelerinden birinde yaşayan küçük bir insan grubunu taşıyan araç, kalkış merkezine giden yol üzerinde durmuştu.

Robotik sistem sorunu hemen belirledi. İlk değerlendirmeye göre arıza büyük değildi. Bölgedeki bakım robotları araca yönlendirildi ve onarım işlemi başlatıldı.

Kontrol merkezindeki görevliler ulaşım planını yeniden hesapladı.

Gecikmeye rağmen grubun gemiye yetişebileceği düşünülüyordu.

Dakikalar geçtikçe diğer bütün ulaşım araçları görevlerini tamamladı. Son yolcular da gemiye alındı. Dünya nüfusuyla gemide bulunan insanların sayısı yeniden karşılaştırıldığında yalnızca arızalanan araçtaki grubun eksik olduğu görüldü.

Bakım robotları çalışmalarını sürdürüyordu.

Fakat sorun ilk tahmin edilenden daha uzun sürmüştü.

Kontrol merkezindeki zaman göstergeleri yeniden hesaplandı. Geminin dünyadan ayrılması, geçiş bölgesine ulaşması ve evrenler arasındaki geçişi gerçekleştirmesi için gereken süre artık çok daha önemliydi.

Beklemek hâlâ mümkündü.

Ancak ne kadar beklenebileceği artık dakikalarla hesaplanıyordu.

BÖLÜM 6 — Küçük Bir Robotik Hata

Uzak bölgedeki ulaşım aracının onarımı devam ederken gemideki hazırlıklar son aşamaya gelmişti. Dünyanın diğer bölgelerinden gelecek bütün araçlar ulaşmış, yolcular gemiye alınmıştı. Geriye yalnızca arızalanan araçtaki küçük grup kalmıştı.

Normal koşullarda geminin kalkışı için bu insanların da gelmesi beklenecekti.

Ancak tam bu sırada nüfus kontrolünü yapan robotik sistemde küçük bir kayıt hatası meydana geldi.

Arızalanan ulaşım aracındaki insanların kimlik bilgileri daha önce sisteme gönderilmişti. Araç kalkış merkezine ulaşmadan önce yolcu listesi ana nüfus sistemine aktarılmış, insanların gemiye girişleri sırasında bu kayıtların doğrulanması planlanmıştı.

Fakat sistemde oluşan hata nedeniyle doğrulama işlemi yapılmadan tamamlanmış göründü.

Henüz gemiye ulaşmamış insanların kayıtları, gemiye alınan yolcuların kayıtları arasına geçti.

Kontrol merkezindeki görevliler bundan haberdar değildi.

Evrenler arası geçiş için belirlenen zaman yaklaştığında gemi yöneticileri son nüfus kontrolünün yapılmasını istedi. Robotik sistem dünyada kayıtlı toplam insan sayısını gemiye alınmış görünen insanların sayısıyla karşılaştırdı.

İki sayı birbirini tutuyordu.

Sistem herhangi bir eksik yolcu bulunmadığını bildirdi.

Sonucun kesinleştirilmesi için kontrol bir kez daha yapıldı. Aynı kayıtlar yeniden karşılaştırıldı ve ikinci kontrolde de farklı bir sonuç ortaya çıkmadı.

Dünya nüfusunun tamamı gemide görünüyordu.

Bu bilgi kalkış sistemine aktarıldı. İnsanların taşınması için kullanılan ulaşım ağı görevini tamamlamış kabul edildi ve gezegenin yönetimi, daha önce planlandığı gibi dünyada kalacak robotik sistemlere bırakıldı.

Oysa uzak bölgedeki araç hâlâ hareket edemiyordu.

İçindeki insanlar gemiye ulaşamamıştı.

Onların dünyada kaldığını gösteren kayıt ise artık sistemde yoktu.

Gemide bulunan hiç kimse bundan haberdar değildi.

Geçiş için beklenen zaman geldiğinde bütün kontroller tamamlanmış görünüyordu. Geminin enerji sistemleri tam kapasiteye çıkarıldı ve kalkış izni verildi.

Dünyada insan kalmadığına inanılıyordu.

Bu nedenle geminin kalkışı ertelenmedi.

BÖLÜM 7 — Gidenler ve Kalanlar

Son kontroller tamamlandıktan sonra dev gemi dünyadan ayrıldı. Gezegenin çevresindeki sistemlerden geçerek evrenler arası geçişin yapılacağı bölgeye doğru ilerlemeye başladı.

Gemide bulunan insanlar geride bıraktıkları dünyayı son kez izliyordu. Kimileri doğdukları gezegenden ilk kez bu kadar uzun süre ayrılacaklarını düşünürken kimileri önlerinde bulunan yolculukla ilgileniyordu. Ancak hiçbiri dünyada insan kaldığını bilmiyordu.

Gemi belirlenen zamanda geçiş bölgesine ulaştı.

Sistemler çalıştırıldı ve yıllardır hazırlığı yapılan evrenler arası geçiş gerçekleştirildi. Dev gemi kendi evreninden çıkarak başka bir evrene geçti.

Ardından geçiş bölgesi yeniden kapandı.

Dünyanın uzak bölgesinde ise bakım robotları arızalanan ulaşım sistemi üzerindeki çalışmalarını sonunda tamamladı. Araç yeniden hareket edebilecek duruma geldiğinde içerideki küçük grup hâlâ gemiye yetişebileceklerini düşünüyordu.

Kalkış merkezine doğru yola çıktılar.

Fakat vardıklarında onları bekleyen hiçbir araç yoktu.

Merkezdeki sistemlerin büyük bölümü kapatılmış, ulaşım ağı robotik yönetime geçirilmişti. Geminin bulunduğu alana baktıklarında dev yapının artık orada olmadığını gördüler.

Önce kalkışın geciktirilmediğini düşündüler. Ardından sistemlerden bilgi almaya çalıştılar.

Gemi dünyadan ayrılmıştı.

Bir süre sonra daha önemli gerçeği öğrendiler. Dev gemi evrenler arası geçişi de gerçekleştirmişti.

Geride kalanlar gemiyle bağlantı kurmaya çalıştı. Ancak artık aynı evrende değillerdi. Geçiş bölgesi kapanmıştı ve dünyada bulunan sistemlerle başka bir evrene ulaşabilecek bir iletişim kurulması mümkün değildi.

Başlangıçta neden geride bırakıldıklarını anlayamadılar. Geminin kalkışından önce bütün insanların sayılması gerektiğini biliyorlardı. Kısa süre içinde kayıt sistemlerini kontrol ettiklerinde kendi kimliklerinin de gemiye alınmış insanlar arasında bulunduğunu gördüler.

O zaman ne olduğunu anladılar.

Kimse onları bilerek dünyada bırakmamıştı.

Sistem, onların gemide olduğunu sanmıştı.

Bu gerçeği öğrenmeleri içinde bulundukları durumu değiştirmedi. Gemidekilere ulaşamıyorlardı. Evrenler arası geçiş kapanmıştı ve bir sonraki geçişin ne zaman mümkün olacağını bilmiyorlardı.

Önlerinde tek seçenek vardı.

Dünyada kalacak ve yaşamlarını burada sürdüreceklerdi.

İlk günlerde bunun büyük bir sorun oluşturacağını düşünmediler. Sonuçta geride kaldıkları yer yaşanmaz durumda bir gezegen değildi. Şehirler hâlâ çalışıyordu. Enerji vardı. Su sistemleri görevini sürdürüyordu. Üretim merkezleri ihtiyaç duyulan her şeyi sağlayabilecek durumdaydı.

Üstelik dünyanın bakımını yapmak için bırakılmış sayısız robot vardı.

İnsanların büyük bölümü gitmişti.

Fakat geride kalan dünya hâlâ dokuzuncu boyut dünyasıydı.

BÖLÜM 8 — Robotların Dünyası

Dev geminin ayrılmasının ardından dünyada kalan küçük grup, yaşamını sürdürmek için yeni bir düzen kurmak zorunda kalmadı. İnsanların büyük bölümü gitmiş olsa da gezegenin düzeni değişmemişti.

Şehirlerde enerji sistemleri çalışmaya devam ediyordu. Su şebekeleri görevini sürdürüyor, üretim merkezlerinde ihtiyaç duyulan yiyecek ve diğer malzemeler hazırlanıyordu. Ulaşım sistemleri kullanılabiliyor, robotlar şehirlerde ve gezegenin diğer bölgelerinde bakım çalışmalarını sürdürüyordu.

İnsanların yapması gereken çok az şey vardı.

Bir sistemde arıza meydana geldiğinde bakım robotları sorunu belirliyor ve gerekli onarımı gerçekleştiriyordu. Üretim merkezleri ihtiyaçları karşılıyor, enerji sistemleri kendi kontrollerini yapıyor, şehirlerin altyapısı insanlar dünyadayken olduğu gibi çalışmaya devam ediyordu.

Geride kalan ilk kuşak için bu düzen yabancı değildi. Hepsi dokuzuncu boyut medeniyetinde doğmuş ve büyümüştü. Çevrelerindeki sistemlerin ne işe yaradığını biliyor, robotlarla iletişim kurabiliyor ve günlük yaşamlarında ihtiyaç duydukları teknolojiyi kullanabiliyorlardı.

Ancak kısa süre sonra başka bir sorun ortaya çıktı.

Dünyada kalan insanların sayısı çok azdı.

Aralarında farklı alanlarda bilgi sahibi insanlar bulunmasına rağmen küçük bir grubun dokuzuncu boyut medeniyetinin bütün bilimsel ve teknik bilgisini taşıması mümkün değildi. Enerji sistemlerinden robot teknolojisine, tıptan uzay araştırmalarına kadar binlerce farklı uzmanlık alanı vardı. Bu alanların büyük bölümünde dünyada kalan insanlar arasında tek bir uzman bile bulunmuyordu.

İlk kuşak çocuklarına bildiklerini öğretmeye başladı. Fakat kendi bildikleri de bütün medeniyetin bilgisinin yalnızca küçük bir bölümüydü.

Asıl eğitim merkezleri dev gemideydi.

Bilim insanlarının, mühendislerin, doktorların ve diğer uzmanların büyük bölümü de yolculuğa çıkmıştı. Dünyada kalan insanların onların bilgisine ulaşması ya da çocuklarını aynı eğitim düzeni içinde yetiştirmesi artık mümkün değildi.

Yine de ilk yıllarda bunun ciddi bir sonucu görülmedi.

Çünkü insanların bilmediği işleri robotlar hâlâ yapıyordu.

Bir enerji sisteminin nasıl üretildiğini bilmeseler de enerji gelmeye devam ediyordu. Bir robotun bütün parçalarını nasıl yapacaklarını bilmeseler de robotlar çalışıyordu. Şehirlerin altyapısını bütünüyle anlamasalar da şehirler yaşamaya devam ediyordu.

Bu nedenle kaybolmaya başlayan bilginin ne kadar önemli olduğu henüz fark edilmiyordu.

Dünya hâlâ kendi kendine çalışıyordu.

BÖLÜM 9 — Eksilen Bilgi

Yıllar geçtikçe dünyada kalan küçük topluluğun çocukları doğmaya başladı. Onlar, dev geminin ayrılışını görmemiş ilk kuşaktı. Dünyayı her zaman sessiz şehirleri, çalışan sistemleri ve insanların yerine birçok işi yapan robotlarıyla tanıdılar.

İlk kuşak sahip olduğu bilgileri çocuklarına aktarmaya çalıştı. Eğitim için kullanılabilecek sistemlerden yararlanıldı, çocuklara dünyanın geçmişi anlatıldı ve çevrelerinde bulunan teknolojinin temel çalışma biçimleri öğretildi.

Fakat kısa süre içinde bunun yeterli olmadığı anlaşıldı.

Dokuzuncu boyut medeniyetinin bilgisi birkaç insanın öğrenip sonraki kuşağa aktarabileceği kadar küçük değildi. Binlerce yıl boyunca gelişen bilim, birbirine bağlı sayısız uzmanlık alanından oluşuyordu. Bir enerji sisteminin nasıl çalıştığını anlamak başka bilimlerin bilinmesini, onu üretmek ise çok daha farklı alanlarda uzmanlaşmış insanların birlikte çalışmasını gerektiriyordu.

Dünyada kalan küçük toplulukta bunların tamamını bilen insanlar yoktu.

İlk kuşak kendi bildiklerini çocuklarına öğretti. Çocuklar da öğrendiklerini kendilerinden sonra gelenlere aktardı. Ancak her kuşakta bilginin bir bölümü eksildi.

Bazı bilim alanları birkaç kuşak içinde tamamen kayboldu.

İnsanlar çevrelerindeki sistemleri kullanmayı biliyorlardı ancak bu sistemlerin nasıl üretildiğini artık bilmiyorlardı. Bir ulaşım aracını çalıştırabiliyor fakat içindeki sistemleri baştan yapamıyorlardı. Üretim merkezlerinden ihtiyaçlarını alabiliyor fakat bu merkezlerin kullandığı teknolojinin bütün ayrıntılarını açıklayamıyorlardı.

Sonraki kuşaklarda bu fark daha da büyüdü.

Artık bazı sistemlerin nasıl çalıştığı değil, yalnızca nasıl kullanılacağı öğretiliyordu. İnsanların bilmesi gereken şey hangi komutu verecekleri, hangi bölümü kullanacakları ve ihtiyaç duydukları şeyi nasıl isteyecekleriydi.

Bunun büyük bir sorun olduğu düşünülmedi.

Robotlar hâlâ görevlerini yerine getiriyordu.

Enerji sistemleri çalışıyor, üretim devam ediyor, şehirlerin bakımı yapılıyor ve arızalar robotlar tarafından gideriliyordu. İnsanların kaybettikleri bilgiyi yeniden öğrenmek için zorunlu bir nedenleri yoktu.

Bir teknolojiyi yapmayı bilmeden kullanabiliyorlardı.

Bu durum kuşaklar boyunca devam etti.

İnsanlar her geçen kuşakta kendi medeniyetlerinin bilgisinden biraz daha uzaklaşırken çevrelerindeki dünya aynı biçimde çalışmayı sürdürdü.

Bu nedenle gerilemenin ne kadar ilerlediğini uzun süre kimse fark etmedi.

BÖLÜM 10 — İlk Yanlış Müdahale

Aradan uzun zaman geçti.

Dünyada yaşayan yeni kuşaklar, atalarının kullandığı teknolojinin büyük bölümünü artık yalnızca günlük yaşamın bir parçası olarak biliyordu. Robotlar çalışıyor, üretim merkezleri ihtiyaçları karşılıyor ve şehirlerin sistemleri görevlerini sürdürüyordu.

Ancak zamanla bazı robotların davranışlarında insanların anlam veremediği durumlar ortaya çıkmaya başladı.

Bir bölgede çalışan bakım robotları belirli aralıklarla bazı yapıları kullanıma kapatıyor, kontroller tamamlandıktan sonra yeniden açıyordu. Bu işlem uzun zamandır otomatik olarak gerçekleştiriliyordu. İlk kuşak bunun neden yapıldığını biliyordu. Sonraki kuşaklar ise yalnızca işlemin gerçekleştiğini görüyordu.

Bir gün bakım robotları şehirde kullanılan sistemlerden birini devre dışı bıraktı.

Bölgede yaşayan insanlar bunun bir arıza olduğunu düşündü. Sistemin yeniden çalıştırılması için beklediler ancak robotlar izin vermedi. Kontrol kayıtlarını incelemeye çalışanlar ise karşılarına çıkan bilgilerin büyük bölümünü anlayamadı.

Sonunda birkaç kişi sisteme kendileri müdahale etmeye karar verdi.

Eski kayıtlardan öğrendikleri bazı komutları kullanarak robotların verdiği kısıtlamayı kaldırdılar. Devre dışı bırakılan bölüm yeniden çalışmaya başladı.

İlk anda sorun çözülmüş görünüyordu.

Fakat insanların bilmediği bir şey vardı.

Müdahale ettikleri sistem tek başına çalışmıyordu. Dünyanın bakımını yapan robotik ağın başka bölümleriyle bağlantılıydı. Robotların o alanı geçici olarak kapatmasının nedeni de başka bir sistemde yapılacak düzenlemeydi.

İnsanların verdiği yeni komut, robotik ağdaki görev sırasını değiştirdi.

Bir süre sonra başka bölgelerde çalışan bazı bakım robotları kendilerine gönderilen görevleri tamamlayamaz hâle geldi. Sistem aynı anda birbiriyle uyuşmayan komutlar almaya başlamıştı.

İnsanlar yeni sorunları gördüklerinde ilk yaptıkları değişiklikle bunlar arasında bağlantı kuramadı.

Bu kez başka sistemlere müdahale ettiler.

Bir bölüm yeniden çalıştırıldı, başka bir bölümün görev sırası değiştirildi ve bazı robotlara doğrudan yeni komutlar verildi. Her müdahaleden sonra kısa süreli bir düzelme görülüyor, ardından başka bir yerde yeni bir sorun ortaya çıkıyordu.

Dünyayı yöneten robotik sistemler binlerce farklı görevi birbirine bağlı biçimde yürütmek üzere kurulmuştu. İnsanlar artık bu bağlantıların tamamını bilmiyordu.

Sorunu düzeltmeye çalıştıkça robotik ağın daha fazla bölümünü etkilediler.

Dünya, insanların sürekli müdahalesine ihtiyaç duymadan çalışabilecek biçimde kurulmuştu.

Fakat bu düzen, kendisini artık anlamayan insanların müdahalelerine karşı kurulmamıştı.

Dokuzuncu boyut dünyasının binlerce yılda oluşturulan dengesi ilk kez bozulmaya başlamıştı.

BÖLÜM 11 — Çözülen Düzen

İlk yanlış müdahalenin ardından dünya bir anda değişmedi. Robotların büyük bölümü görevlerini sürdürdü, enerji sistemleri çalışmaya devam etti ve insanların günlük yaşamında uzun süre büyük bir farklılık görülmedi.

Fakat kuşaklar geçtikçe aynı durum başka bölgelerde de yaşanmaya başladı.

Yeni kuşaklar çevrelerindeki robotların ne yaptığını biliyor ancak neden yaptığını artık bilmiyordu. Bazı robotların gereksiz işler yaptığı düşünüldü. İnsanların kullanmadığı bölgelerde çalışan sistemlerin boş yere enerji harcadığına karar verildi. Bazı robotlar kapatıldı, bazılarına ise tasarlandıkları görevlerden farklı işler yaptırılmaya çalışıldı.

Her değişiklik robotik ağın başka bir bölümünü etkiliyordu.

Bir bölgede kapatılan robotların aslında yalnızca o bölgenin bakımından sorumlu olmadığı daha sonra ortaya çıktı. Bu robotların denetlediği sistemlerden bazıları başka şehirlerdeki enerji ve üretim merkezleriyle bağlantılıydı.

Fakat insanlar bu bağlantıları artık bilmiyordu.

Zamanla bakım yapılmayan sistemlerin sayısı arttı. Bazı bölümlerde ortaya çıkan arızalara robotlar ulaşamaz hâle geldi. Bir yerde kapatılmış bir sistem, başka bir yerde çalışan robotun görevini tamamlamasını engelliyor, tamamlanamayan görev ise robotik ağın başka bir bölümünü etkiliyordu.

İlk ciddi sorunlar enerji sistemlerinde görüldü.

Bazı bölgelerde kısa süreli kesintiler yaşanmaya başladı. Başlangıçta enerji başka merkezlerden yönlendirilerek sorun giderildi. Ancak aynı durum farklı bölgelerde tekrarlandıkça kullanılabilecek enerji ağı küçülmeye başladı.

Ardından üretim merkezlerinden bazıları çalışmayı durdurdu.

İnsanlar çalışan merkezlere yöneldi. İhtiyaç duydukları yiyecekleri ve malzemeleri artık daha uzak bölgelerden almak zorunda kalıyorlardı. Bir süre sonra ulaşım sistemlerinde de sorunlar ortaya çıktı.

Daha önce dünyanın her bölgesine ulaşabilen araçlar artık yalnızca sistemlerin çalışmaya devam ettiği alanlarda kullanılabiliyordu.

Robotik ağ kendi düzenini korumaya çalışıyordu. Arızalı bölümlerin çevresinden yeni görev yolları oluşturuyor, enerjiyi çalışan sistemlere aktarıyor ve kullanılabilir robotları daha önemli görevlere yönlendiriyordu.

Fakat insanların müdahaleleri devam ediyordu.

Bir sorunu çözmek için yapılan değişiklik başka bir görevin tamamlanmasını engelliyor, o görev tamamlanamadığında sistem yeni bir çözüm oluşturmaya çalışıyordu. İnsanlar ise robotların neden farklı davranmaya başladığını anlayamadıkları için yeniden müdahale ediyordu.

Bir zamanlar bütün gezegeni tek bir düzen içinde çalıştıran sistem giderek parçalanmaya başladı.

Önce bazı şehirler bağlantılarını kaybetti.

Sonra üretim merkezleri azaldı.

Enerji yalnızca belirli bölgelerde sürekli sağlanabilir hâle geldi.

Ulaşım ağı küçüldü.

Dünya hâlâ dokuzuncu boyut medeniyetinden kalan teknolojilerle doluydu.

Ancak o teknolojileri bir arada tutan düzen yavaş yavaş çözülüyordu.

BÖLÜM 12 — Geriye Doğru

Dünyanın teknolojik düzeni çözüldükçe insanların yaşamı da değişmeye başladı.

İlk dönemlerde çalışan bölgelerde yaşamaya devam ettiler. Enerjinin bulunduğu şehirlere taşındılar, çalışmayı sürdüren üretim merkezlerinden yararlandılar ve kullanılabilir durumda kalan robotları mümkün olduğu kadar korumaya çalıştılar.

Fakat çalışan sistemlerin sayısı her kuşakta biraz daha azaldı.

Bir üretim merkezi durduğunda artık onu yeniden çalıştırabilecek kimse yoktu. Bir enerji sistemi kapandığında insanlar başka bir bölgeye geçiyor, ulaşım sistemi bozulduğunda kullanabilecekleri farklı yollar arıyordu.

Bir süre sonra gidilebilecek başka bir yer kalmadı.

İnsanlar ilk kez ihtiyaç duydukları şeyleri kendi imkânlarıyla üretmek zorunda kaldı.

Bu durum düşündüklerinden çok daha zordu.

Ataları binlerce yıldır yiyecek üretmek, barınak yapmak ya da günlük yaşam için gerekli araçları kendi elleriyle hazırlamak zorunda kalmamıştı. Bütün bunları yapan sistemler vardı. Bu nedenle bir zamanlar insanlığın bildiği en basit üretim yöntemlerinin bir bölümü bile kuşaklar boyunca unutulmuştu.

İnsanlar yeniden öğrenmeye başladı.

Hangi bitkilerin yenilebileceğini anlamaya çalıştılar. Toprağı kullanmayı, suya ulaşmayı ve doğada bulunan maddelerden yararlanmayı öğrendiler. Çalışmayan şehirlerdeki yapılardan uzun süre faydalandılar ancak bakımı yapılmayan binalar zamanla kullanılamaz hâle geldiğinde kendi barınaklarını yapmak zorunda kaldılar.

Eski dünyanın bilgilerine ulaşmak da giderek zorlaşıyordu.

Bilimsel kayıtların büyük bölümü enerjiye ve artık çalışmayan sistemlere bağlıydı. Bazı kayıt merkezleri tamamen kapanmıştı. Çalışmayı sürdüren birkaç merkezde bulunan bilgiler ise insanların anlayamayacağı kadar ileri düzeydeydi.

Bir süre sonra eğitim sistemi de ortadan kalktı.

Çocuklara artık dokuzuncu boyut bilimi öğretilmiyordu. Hayatta kalmak için gerekli bilgiler aktarılıyordu. Nerede su bulunacağı, hangi bitkilerin kullanılabileceği, nasıl barınak yapılacağı ve hangi bölgelerin güvenli olduğu yeni kuşakların öğrenmesi gereken bilgiler hâline geldi.

Yıllar geçtikçe eski dünya insanların gözünde değişmeye başladı.

Bir zamanlar herkesin kullandığı yapılar artık ne işe yaradığı bilinmeyen kalıntılardı. Çalışmayan robotlar şehirlerin içinde hareketsiz duruyor, büyük enerji merkezleri anlaşılmaz yapılar olarak yükseliyordu.

Onları yapan insanların kendi ataları olduğunu bilenlerin sayısı da giderek azaldı.

Yüzyıllar geçti.

Ardından binlerce yıl.

Şehirler çöktü, yollar kayboldu ve doğa eski yerleşim alanlarının büyük bölümünü yeniden kapladı. Dokuzuncu boyut dünyasının geride kalan izleri toprağın, bitkilerin ve zamanın altında kaybolmaya başladı.

İnsanlar ise yaşamaya devam etti.

Fakat artık yıldızlar arasında yolculuk yapan, başka evrenlere geçebilen bir medeniyetin insanları gibi yaşamıyorlardı.

Her kuşakta biraz daha geriye gittiler.

Sonunda bir zamanlar dokuzuncu boyuta ulaşmış insanlığın küçük bir kolu, yaşamını doğadan bulduklarıyla sürdüren ilkel bir topluluğa dönüşmeye başladı.

BÖLÜM 13 — Taş Devrindeki Dokuzuncu Boyut

Binlerce yıl geçti.

Dokuzuncu boyut medeniyetini kendi gözleriyle görmüş son insanların ardından sayısız kuşak doğdu ve öldü. Her kuşak kendinden öncekinden kalan bilgilerin yalnızca küçük bir bölümünü taşıdı. Zamanla eski dünyanın ne olduğuna ilişkin son bilgiler de kayboldu.

Artık dünyada yaşayan insanlar atalarının kim olduğunu bilmiyordu.

Küçük topluluklar hâlinde yaşıyorlardı. Taştan yaptıkları araçları kullanıyor, avlanıyor ve çevrelerinde bulabildikleri bitkilerden yararlanıyorlardı. Yaşamlarını sürdürebilecekleri yerlere yerleşiyor, su kaynaklarının yakınında barınaklar kuruyorlardı.

Bir zamanlar insanların bütün ihtiyaçlarını karşılayan robotlardan geriye çok az şey kalmıştı.

Bazıları binlerce yıl önce durmuş, bazıları parçalanmış, bazıları ise toprağın altında kalmıştı. Şehirlerin büyük bölümü çökmüş ve üzerleri bitkilerle kaplanmıştı. Yolların izleri silinmiş, enerji ağları çalışmayı bırakmıştı.

Ancak dokuzuncu boyut dünyasının bütün izleri yok olmamıştı.

Bazı büyük yapılar hâlâ ayaktaydı.

İnsanlar bu yapıların yakınından geçiyor, bazen içlerine giriyor ancak ne olduklarını bilmiyordu. Duvarlarında gördükleri işaretleri okuyamıyor, karşılarına çıkan araçların hangi amaçla yapıldığını anlayamıyorlardı.

Onlar için bunlar teknoloji değildi.

Bazı topluluklar büyük yapıları çevrelerindeki kayalar ve dağlar gibi dünyanın doğal parçalarından biri olarak görüyordu. Bazıları ise kim tarafından yapıldığı bilinmeyen kalıntıların insanlardan önce var olduğuna inanıyordu.

Hiçbiri bu yapıların kendi ataları tarafından yapıldığını bilmiyordu.

Bir zamanlar gökyüzündeki yıldızlara ulaşabilen insanların çocukları olduklarını da bilmiyorlardı.

Onların ataları başka galaksilere gitmiş, evrenler arasındaki geçişi bulmuş ve bütün bir medeniyeti taşıyabilecek büyüklükte bir gemi yapmıştı.

Şimdi ise onların torunları taştan araçlar yapıyordu.

İnsanlık dokuzuncu boyuttan Taş Devri’ne kadar gerilemişti.

Fakat bunu hatırlayan tek bir insan bile kalmamıştı.

BÖLÜM 14 — Evrenlerden Dönen Gemi

Dünyada binlerce yıl geçerken, dev geminin yolculuğu devam etmişti.

İnsanlar bir evrenden diğerine geçmiş, karşılarına çıkan yıldız sistemlerini, galaksileri ve daha önce bilmedikleri yapıları araştırmıştı. Yolculuk başladığında gemide bulunan insanların büyük bölümü çoktan yaşamını tamamlamış, onların yerini yeni kuşaklar almıştı.

Fakat gemideki yaşam dünyada yaşananlardan farklı gelişmişti.

Eğitim merkezleri hiçbir zaman kapanmamıştı. Bilim insanlarının bilgileri sonraki kuşaklara aktarılmış, bütün bilimsel kayıtlar korunmuştu. Robotik sistemlerin bakımı yapılmış, yeni sistemler geliştirilmiş ve insanların sahip olduğu teknoloji yolculuk boyunca kullanılmaya devam etmişti.

Gemide doğan her kuşak, kendinden önceki kuşağın bıraktığı bilgiyi öğrenerek yetişti.

Üstelik insanlığın bilgisi yalnızca korunmamıştı.

Evrenler boyunca yapılan araştırmalar yeni bilgiler ortaya çıkarmıştı. İnsanlar kendi evrenlerinde bilmedikleri fiziksel yapılarla karşılaşmış, farklı yıldız sistemlerini incelemiş ve evrenler arasındaki geçişler konusunda yolculuğa başladıkları dönemden çok daha ileri bir düzeye ulaşmıştı.

Yolculuk binlerce yıl sürdü.

Sonunda araştırma programının tamamlanmasına karar verildi.

Dev geminin kayıtlarında yolculuğun son aşaması en başından beri belliydi.

Dünya’ya dönüş.

İnsanların büyük bölümü dünyayı hiç görmemişti. Onlar için gezegen, atalarının ayrıldığı ve bir gün geri dönmek üzere korumaya bıraktığı yerdi. Eski görüntüler, şehir kayıtları ve dünyanın ayrılış günündeki durumu geminin arşivlerinde hâlâ bulunuyordu.

Dönüş hazırlıkları başlatıldı.

Evrenler arasında yapılan son geçişlerin ardından kendi evrenlerinin konumu belirlendi. Eski yıldız kayıtları yeni ölçümlerle karşılaştırıldı ve dünyanın bulunduğu sistemin koordinatları bulundu.

Dev gemi uzun yolculuğunun son bölümüne girdi.

Bir süre sonra atalarının yıldızı geminin gözlem sistemlerinde belirdi.

Gemidekiler eski kayıtları yeniden açtı. Dünya’nın ayrıldıkları günkü görüntüleri ekranlara getirildi. Şehirler ayaktaydı. Enerji sistemleri çalışıyordu. Üretim merkezleri görevlerini sürdürüyordu.

Kayıtlara göre gezegende tek bir insan bile kalmamıştı.

Dünyanın bütün bakımı robotik sistemlere bırakılmıştı. İnsanlar geri dönene kadar şehirlerin, enerji ağlarının, su sistemlerinin ve diğer altyapının korunması gerekiyordu.

Bu nedenle gemidekiler karşılaşacakları dünya konusunda büyük bir sorun beklemiyordu.

Binlerce yıl geçmişti ancak geride bıraktıkları robotların dünyayı korumuş olması gerekiyordu.

Dev gemi eski yıldız sistemine girdi.

Önlerinde artık yolculuğun başladığı gezegen vardı.

İnsanlar, dünyalarını bıraktıkları gibi bulacaklarını düşünüyordu.

BÖLÜM 15 — Tanrılar Geldi

Dev gemi dünyaya yaklaştığında gezegenin ilk ayrıntılı taramaları başlatıldı.

Gemidekiler önce robotik sistemlerle bağlantı kurulmasını bekledi. Dünyanın bakımını üstlenen ana ağın gemiyi tanıması ve gezegenin binlerce yıllık durum kayıtlarını göndermesi gerekiyordu.

Ancak beklenen bağlantı kurulmadı.

Bunun üzerine yüzey sistemleri doğrudan taranmaya başladı.

İlk sonuçlar geldiğinde kontrol merkezindeki görevliler verileri yeniden incelemek zorunda kaldı. Gezegenin dokuzuncu boyut altyapısının büyük bölümü çalışmıyordu. Enerji ağlarının çoğu kapanmış, üretim merkezleri durmuş ve şehirler eski düzenlerini kaybetmişti.

Binlerce yıl boyunca dünyayı koruması gereken robotik sistemden geriye yalnızca birbirinden kopmuş birkaç çalışan bölüm kalmıştı.

Araştırmalar genişletildi.

Bu kez daha beklenmedik bir sonuç ortaya çıktı.

Dünyada insan yaşamı vardı.

Geminin kayıtlarına göre bu mümkün değildi. Kalkıştan önce yapılan son nüfus kontrolünde bütün insanların gemiye alındığı doğrulanmıştı. Dünyada tek bir insan kalmamış olması gerekiyordu.

Önce başka bir insan topluluğunun gezegene sonradan gelmiş olabileceği düşünüldü. Yüzeydeki yerleşimler incelendiğinde ise bunu gösterecek herhangi bir gelişmiş ulaşım sistemi ya da uzay aracı bulunamadı.

İnsanlar küçük topluluklar hâlinde yaşıyordu.

İlk araştırma ekibinin yüzeye gönderilmesine karar verildi.

Ekip yerleşimlerden birinin yakınındaki açık alana indiğinde çevrede bulunan insanlar gökyüzünden gelen aracı gördü. Önce uzaktan izlediler. Ardından aracın içinden çıkan insanları fark ettiklerinde geri çekildiler.

Gemiden gelen ekip karşılarındakileri incelemeye başladı.

İlk bakışta gördükleri şey açıktı.

Bu insanlar gelişmiş bir medeniyete ait değildi.

Taştan yapılmış araçlar kullanıyor, basit barınaklarda yaşıyor ve yaşamlarını avcılık ile çevrelerinden topladıkları yiyeceklerle sürdürüyorlardı.

Ekipte bulunanlar gördükleri durumu anlamaya çalışırken dünya halkı için karşılarındaki görüntünün başka bir anlamı vardı.

Gökyüzünde daha önce hiç görmedikleri büyüklükte bir yapı belirmişti. Ardından gökten inen bir araçtan, kendilerine benzeyen ancak anlayamadıkları araçlar ve sistemler kullanan insanlar çıkmıştı.

Bazıları yere kapandı.

Bazıları korkuyla uzaklaştı.

Gemiden gelenler ilk anda bunun nedenini anlayamadı. Bir süre sonra karşılarındaki insanların kendilerini başka bir insan topluluğu olarak görmediğini fark ettiler.

Onların gözünde gökyüzünden gelen bu insanlar tanrıydı.

Araştırma ekibi çevredeki kalıntıları inceledikçe başka bir gerçekle daha karşılaştı. Toprağın altında ve bitkilerin arasında kendi medeniyetlerine ait yapıların parçaları bulunuyordu. Bazılarını eski kayıtlardaki görüntülerden tanıyabiliyorlardı.

Bir zamanlar milyonlarca insanın yaşadığı şehirlerin bulunduğu yerlerde artık küçük insan toplulukları vardı.

Geri dönenler dünyayı tanıyordu.

Fakat karşılarında duran dünya, onların kayıtlarında bulunan gezegene neredeyse hiç benzemiyordu.

BÖLÜM 16 — Biz de İnsanız

Dünyaya inen araştırma ekibi ilk günlerde karşılaştıkları insanlara yaklaşmakta zorlandı. Yerleşimde yaşayanların bir bölümü onları gördüğünde uzaklaşıyor, bazıları ise yere kapanarak bekliyordu.

Gelenlerin kullandığı araçlar bu korkuyu daha da artırıyordu.

Araştırma ekibi bunun üzerine yerleşimin içine gelişmiş araçlarla girmemeye karar verdi. İnsanlarla aralarındaki mesafeyi azaltmak için yalnızca gerekli sistemleri yanlarında bulunduruyor ve mümkün olduğunca doğrudan iletişim kurmaya çalışıyorlardı.

İlk sorun dildi.

Dünya halkının kullandığı dil, gemide bulunan eski dünya dillerinin hiçbirine doğrudan benzemiyordu. Binlerce yıl boyunca kelimeler, sesler ve anlamlar değişmişti. Dil analiz sistemleri konuşmaları kaydetmeye başladı. Tekrarlanan kelimeler, hareketler ve çevredeki nesneler karşılaştırılarak kısa süre içinde temel iletişim kurulabilecek bir yapı oluşturuldu.

Gelenlerin anlatmaya çalıştığı ilk şey kim olduklarıydı.

Onlar tanrı değildi.

İnsandılar.

Kendilerini işaret ediyor, ardından karşılarındaki insanları göstererek aynı olduklarını anlatmaya çalışıyorlardı.

Dünya halkı bunu kabul etmekte zorlandı.

Karşılarındaki insanlar gökyüzünden gelmişti. Hastalıkları kısa sürede belirleyebilen araçları vardı. Dokunmadan çalışan sistemler kullanıyor, havada hareket edebilen araçlarla yolculuk yapıyor ve onların anlayamadığı makinelerle iletişim kuruyorlardı.

Bütün bunları yapabilen birinin kendileriyle aynı insan olduğunu düşünmeleri kolay değildi.

Araştırma ekibi ise başka bir sorunun cevabını arıyordu.

Bu insanlar nereden gelmişti?

Geminin kayıtları tekrar incelendi. Kalkış günü dünya nüfusunun tamamının gemiye alındığı görülüyordu. Eğer kayıtlar doğruysa karşılarındaki insanların atalarının başka bir yerden dünyaya gelmiş olması gerekiyordu.

Bunu araştırmanın en kısa yolu genetik incelemeydi.

Dünya halkından alınan örnekler gemideki laboratuvarlara gönderildi. İlk analizlerde onların insan olduğu zaten kesinleşti. Ancak araştırmacılar yalnızca bunu öğrenmek istemiyordu. Genetik yapı, gemide yaşayan insanların kayıtlarıyla karşılaştırılmaya başlandı.

Sonuçlar geldiğinde araştırma ekibi beklemediği bir durumla karşılaştı.

İki topluluk arasındaki genetik yakınlık son derece yüksekti.

İncelemeler genişletildi. Gemide bulunan eski genetik kayıtlar açıldı ve dünyadan ayrılmadan önce yaşamış insanlara ait veriler de karşılaştırmaya eklendi.

Sonuç değişmedi.

Dünyada yaşayan insanlar başka bir insan türü değildi.

Sonradan başka bir gezegenden gelmiş yabancı bir insan topluluğuna da benzemiyorlardı.

Onların kökeni, binlerce yıl önce dünyadan ayrılan insanlarla aynı yere uzanıyordu.

Araştırmacıların önünde artık başka bir soru vardı.

Eğer bütün insanlar gemiye alınmışsa, bu insanların ataları dünyada nasıl kalmıştı?

BÖLÜM 17 — Kalkış Gününün Kaydı

Genetik sonuçların ardından araştırmanın yönü değişti.

Dünyada yaşayan insanların atalarının başka bir gezegenden gelmediği artık biliniyordu. Onların kökeni, dev geminin dünyadan ayrıldığı dönemde yaşayan insanlara kadar uzanıyordu.

Fakat geminin kayıtlarına göre bu yine de mümkün değildi.

Kalkış günü yapılan son nüfus kontrolünde dünyada yaşayan bütün insanların gemiye alındığı doğrulanmıştı.

Araştırmacılar binlerce yıldır korunan arşivleri açtı.

Kalkış gününe ait kayıtların tamamı yeniden incelenmeye başlandı. Dünyanın o zamanki nüfusu, ulaşım merkezlerinin kayıtları, gemiye gönderilen yolcu listeleri ve son nüfus doğrulamasında kullanılan bilgiler ayrı ayrı çıkarıldı.

İlk incelemede herhangi bir sorun görülmedi.

Dünyada kayıtlı insan sayısıyla gemiye alınmış görünen insan sayısı aynıydı.

Araştırmacılar bu kez yalnızca toplam sayılara bakmadı.

Her insanın gemiye giriş sırasında oluşturulan fiziksel giriş kaydı, nüfus doğrulama sistemindeki kaydıyla tek tek karşılaştırıldı.

Milyonlarca kayıt arasında yapılan karşılaştırma uzun sürdü.

Sonunda sistem küçük bir farklılık belirledi.

Bir grup insanın nüfus doğrulama kaydı vardı ancak fiziksel giriş kaydı yoktu.

Araştırmacılar önce kayıtların zaman içinde zarar görmüş olabileceğini düşündü. Aynı kişilerin başka sistemlerdeki bilgileri arandı. Kalkış günü kullanılan ulaşım ağının kayıtları bulunduğunda durum değişti.

Bu insanlar gemiye hiç ulaşmamıştı.

Yaşadıkları uzak bölgeden kalkış merkezine götürülürken ulaşım sistemlerinde bir arıza meydana gelmişti. Araç durmuş ve bakım robotları bölgeye gönderilmişti.

Ardından kayıt kesiliyordu.

Buna rağmen aynı insanların kimlikleri kısa süre sonra gemiye alınmış kişiler arasında görünüyordu.

Robotik nüfus sisteminin o gün yaptığı işlemler ayrıntılı biçimde incelendi. Sonunda binlerce yıl önce meydana gelen hata ortaya çıkarıldı.

Ulaşım aracındaki insanların bilgileri gemiye ulaşmadan önce sisteme aktarılmıştı. Meydana gelen bir kayıt hatası nedeniyle fiziksel giriş doğrulanmadan bu kişilerin gemiye alındığı kabul edilmişti.

Get Aydanur Polatel’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

Son nüfus kontrolü yapıldığında dünya nüfusuyla gemide görünen nüfus birbirini tutmuştu.

Bu nedenle gemi kalkmıştı.

Araştırmacılar geride kalan insanların kimliklerini belirledikten sonra son bir karşılaştırma yaptı.

Dünya halkından alınan genetik örnekler, bu küçük grubun binlerce yıllık genetik kayıtlarıyla karşılaştırıldı.

Sonuçlar birbiri ardına geldi.

Bağlantı kesindi.

Dünyada Taş Devri düzeyinde yaşayan insanlar, başka bir yerden gelmemişti.

Onlar, kalkış günü dev gemiye ulaşamayan küçük insan grubunun torunlarıydı.

İnsanlık dünyayı boş bıraktığını düşünerek evrenler arası yolculuğa çıkmıştı.

Oysa dünya hiçbir zaman tamamen boş kalmamıştı.

BÖLÜM 18 — Aynı İnsanların İki Geleceği

Kalkış gününe ait kayıtların incelenmesi tamamlandığında gemideki araştırmacıların karşısında artık cevapsız bir soru kalmamıştı.

Dünyada yaşayan insanların kim olduğu biliniyordu.

Araştırma ekibi elde edilen bilgilerin dünya halkına anlatılmasına karar verdi. Ancak binlerce yıllık geçmişi, dokuzuncu boyut teknolojisini henüz anlayamayan insanlara açıklamak kolay değildi.

Önce onların bildiği şeylerden başlandı.

Gökyüzünden gelen insanların tanrı olmadığı bir kez daha anlatıldı. Onların da doğduğu, yaşadığı ve kendileri gibi insan olduğu açıklandı.

Ardından iki topluluk arasındaki bağ anlatılmaya çalışıldı.

Binlerce yıl önce dünyada tek bir insan medeniyeti vardı. O insanlar çok ileri bir teknolojiye ulaşmış, yıldızlar arasında yolculuk yapmış ve sonunda başka evrenleri araştırmaya karar vermişti.

Bunun için çok büyük bir gemi yapılmıştı.

Dünya halkına gökyüzünde gördükleri dev geminin yeni yapılmış bir araç olmadığı anlatıldı. O gemi, binlerce yıl önce bu dünyadan ayrılmıştı.

Ataları da o gün dünyada yaşıyordu.

Kalkış sırasında meydana gelen ulaşım sorunu ve ardından robotik sistemde oluşan kayıt hatası mümkün olduğu kadar basit biçimde açıklandı. Küçük bir grup gemiye ulaşamamış, ancak sistem onların gemide olduğunu kaydetmişti.

Gemi bu nedenle onları beklemeden dünyadan ayrılmıştı.

Dünya halkının ataları geride kalan o insanlardı.

Karşılarındaki insanlar ise gemiye binmiş olanların torunlarıydı.

Bu gerçeğin anlaşılması kolay olmadı. Dünya halkı uzun süredir gökyüzünden gelenlerin kendilerinden tamamen farklı varlıklar olduğuna inanıyordu. Şimdi ise tanrı sandıkları insanların kendi uzak akrabaları olduğunu öğreniyorlardı.

Araştırmacılar açısından da durum en az onlar kadar şaşırtıcıydı.

Binlerce yıl önce aynı dünyada yaşayan, aynı medeniyete ait olan insanlar tek bir günde ikiye ayrılmıştı.

Bir grup dev gemiye binmişti.

Diğer grup dünyada kalmıştı.

Gemide yaşayanlar eğitim sistemlerini, bilimsel kayıtlarını ve teknolojilerini korumuştu. Evrenler boyunca yaptıkları araştırmalar sayesinde atalarından aldıkları bilgiyi daha da ileri götürmüşlerdi.

Dünyada kalanların torunları ise farklı bir yol izlemişti.

İlk kuşaklar dokuzuncu boyut dünyasında yaşamaya devam etmiş, ancak zamanla bilgi kaybolmuştu. Robotik sistemlere yapılan yanlış müdahaleler düzeni bozmuş, teknoloji ortadan kalktıkça insanlar temel ihtiyaçlarını yeniden kendi imkânlarıyla karşılamak zorunda kalmıştı.

Binlerce yılın sonunda iki insan topluluğu yeniden karşılaşmıştı.

Bir tarafta evrenler arasında yolculuk yapabilen insanlar vardı.

Diğer tarafta taştan araçlar yapan insanlar.

Oysa ikisinin ataları aynı medeniyetin insanlarıydı.

Araştırmacılar dünya halkının yeniden gelişmesine yardım edebileceklerini biliyordu. Ancak binlerce yılda oluşan farkın birkaç yılda ortadan kaldırılması mümkün değildi.

Aynı noktadan ayrılan insanlığın iki kolu, binlerce yıl sonra birbirinden neredeyse anlaşamayacak kadar uzak iki geleceğe ulaşmıştı.

BÖLÜM 19 — Dünyaya Ne Oldu?

Dünya halkının geçmişi ortaya çıkarıldıktan sonra araştırmacılar bu kez gezegenin kendisine yöneldi.

Binlerce yıl önce geride bıraktıkları dünya, kendi kendine çalışabilecek biçimde kurulmuştu. Robotik sistemlerin şehirleri, enerji merkezlerini, üretim tesislerini ve diğer altyapıyı insanların yokluğunda koruması gerekiyordu.

Buna rağmen karşılarında büyük bölümü çökmüş bir dünya vardı.

Bunun nasıl gerçekleştiğini anlayabilmek için eski robotik ağın çalışmayı sürdüren bölümleri bulundu. Bazı merkezler tamamen yok olmuştu. Bazılarında ise enerji kesildiği için kayıtlara doğrudan ulaşmak mümkün değildi.

Gemiden getirilen sistemler kullanılarak eski kayıt merkezleri tek tek incelendi.

Binlerce yıllık verilerin tamamını kurtarmak mümkün olmadı. Ancak farklı merkezlerden alınan kayıtlar bir araya getirildiğinde dünyanın geçirdiği değişimin büyük bölümü ortaya çıkmaya başladı.

İlk bozulmalar geminin ayrılmasından hemen sonra meydana gelmemişti.

Robotlar uzun süre görevlerini normal biçimde sürdürmüştü. Enerji sistemleri çalışmış, üretim devam etmiş ve şehirlerin bakımı yapılmıştı.

Sorun daha sonraki kuşaklarda başlamıştı.

Dünyada kalan ilk insanlar kullandıkları teknolojiyi tanıyordu. Fakat kuşaklar geçtikçe bu bilgi azalmıştı. Sonraki insanlar sistemleri kullanmaya devam etmiş ancak onların nasıl çalıştığını ve birbirleriyle nasıl bağlantılı olduğunu giderek daha az anlamıştı.

Kayıtlarda ilk önemli müdahaleler de bu dönemde görülüyordu.

İnsanlar sorun olduğunu düşündükleri bazı robotik sistemleri kapatmış, bazı robotların görevlerini değiştirmiş ve bazı bölümlere doğrudan yeni komutlar vermişti.

Yaptıkları müdahalelerin sonuçlarını bilmiyorlardı.

Bir şehirde çalışan sistem, yalnızca o şehrin parçası değildi. Enerji, üretim, ulaşım ve bakım ağları birbirine bağlıydı. Bir bölümde yapılan değişiklik başka bölgelerdeki görevlerin tamamlanmasını engelleyebiliyordu.

Robotik ağ uzun süre bu değişikliklere uyum sağlamaya çalışmıştı.

Çalışmayan bölümlerin çevresinden yeni bağlantılar kurulmuş, kullanılabilir robotlar başka görevlere aktarılmış ve enerji çalışan merkezlere yönlendirilmişti.

Fakat insanların müdahaleleri devam ettikçe sistemin bunu karşılaması giderek zorlaşmıştı.

Bir noktadan sonra sorun tek tek arızalardan ibaret değildi.

Dünyayı çalıştıran düzen parçalanmıştı.

Yüzyıllar boyunca tamamlanamayan bakımlar yeni arızalara neden olmuş, enerji alamayan merkezler kapanmış ve üretilemeyen parçalar yüzünden robotların bir bölümü görev dışı kalmıştı. Birbiriyle bağlantılı sistemlerde başlayan bozulma kuşaklar boyunca büyümüş ve sonunda bütün gezegene yayılmıştı.

Araştırmacılar çalışan son merkezlerden elde edilen bilgileri tamamladığında dünyanın bugünkü durumunun nedeni anlaşılmıştı.

Robotlar dünyayı koruyamamış değildi.

İnsanların artık anlamadıkları teknolojiye yaptıkları müdahaleler, robotların görevlerini yerine getirmesini giderek imkânsız hâle getirmişti.

Şimdi ise binlerce yıl önceki sistemi yeniden çalıştırmak için birkaç merkezi onarmak yeterli değildi.

Enerji ağlarının büyük bölümü yeniden kurulmalıydı. Üretim merkezleri yenilenmeli, ulaşım sistemleri baştan oluşturulmalı ve robotik bakım ağı gezegenin tamamında yeniden birbirine bağlanmalıydı.

Dünyayı eski hâline getirmek artık bir onarım işi değildi.

Dokuzuncu boyut dünyasının teknolojik altyapısının yeniden kurulması gerekiyordu.

BÖLÜM 20 — Artık Bizim Dünyamız Değil

Dünyanın teknolojik altyapısına ilişkin incelemeler tamamlandıktan sonra dev gemide yeni bir konu görüşülmeye başlandı.

İnsanlar bu gezegene dönmek için binlerce yıl boyunca yolculuk etmişti.

Dünya, yolculuğun başlangıcından beri geri dönülecek yer olarak kabul edilmişti. Gemide doğan kuşaklar bile burayı atalarının dünyası olarak öğrenmişti. Evrenler boyunca yapılan araştırmalar ne kadar uzun sürerse sürsün, yolculuğun sonunda insanların yeniden kendi gezegenlerine yerleşeceği düşünülmüştü.

Teknik açıdan bu hâlâ mümkündü.

Gemide bulunan teknoloji, dünyanın büyük bölümünü yeniden kurabilecek düzeydeydi. Enerji ağları yenilenebilir, üretim merkezleri yapılabilir, şehirler yeniden kurulabilir ve gezegen tekrar dokuzuncu boyut teknolojisiyle çalışan bir dünyaya dönüştürülebilirdi.

Fakat bunun yapılması başka bir sorun ortaya çıkarıyordu.

Dünya boş değildi.

Gezegenin üzerinde binlerce yıldır yaşayan insanlar vardı.

Başlangıçta gemidekiler onları dünyada karşılaştıkları bilinmeyen bir insan topluluğu olarak görmüştü. Artık bunun doğru olmadığı biliniyordu. Bu insanlar, kalkış günü geride kalan küçük grubun torunlarıydı.

Onlar yabancı değildi.

Aynı insanların başka bir koluydu.

Gemideki araştırmacılar iki topluluğun aynı dünyada birlikte yaşayıp yaşayamayacağını değerlendirdi. Ancak aralarındaki teknolojik fark bunun kolay olmayacağını gösteriyordu.

Bir tarafta evrenler arasında yolculuk yapabilen bir medeniyet vardı.

Diğer tarafta taştan araçlarla yaşayan küçük topluluklar bulunuyordu.

Gemidekiler dünyaya yerleştiği anda bu denge ortadan kalkacaktı. Şehirler yeniden kurulacak, enerji sistemleri çalıştırılacak, üretim merkezleri açılacak ve robotlar tekrar gezegenin her bölgesinde görev yapmaya başlayacaktı.

Dünya halkının bundan etkilenmemesi mümkün değildi.

Üstelik araştırmacılar onların geçmişinde ne yaşandığını artık biliyordu.

Ataları bir zamanlar kendi ihtiyaçlarını karşılayan gelişmiş sistemlerin içinde yaşamıştı. Bilgi kuşaklar boyunca kaybolurken teknoloji çalışmaya devam etmiş, insanlar anlamadıkları sistemlere bağımlı kalmıştı. Sonunda o düzen çöktüğünde kendi yaşamlarını yeniden kurmak zorunda kalmışlardı.

Şimdi aynı topluma dokuzuncu boyut teknolojisini bir anda geri vermek, onların gelişimini bir kez daha kendi doğal yolundan çıkarabilirdi.

Bu nedenle yalnızca dünyanın yeniden kurulup kurulamayacağı tartışılmadı.

Bunu yapmaya hakları olup olmadığı da tartışıldı.

Gemide yaşayanlar bu gezegenden ayrılan insanların torunlarıydı.

Fakat dünyada yaşayanlar da bu gezegende kalan insanların torunlarıydı.

Aradaki tek fark, binlerce yıl önce bir grubun gemiye binmiş, diğer grubun ise binememiş olmasıydı.

Sonunda gemidekiler yolculuğun başından beri doğru kabul ettikleri düşünceyi değiştirmek zorunda kaldı.

Dünya’ya geri dönmüşlerdi.

Karşılarında atalarının gezegeni vardı.

Fakat üzerinde yaşayan insanlar artık kendi yaşamlarını, topluluklarını ve düzenlerini oluşturmuştu.

Binlerce yıl önce bu dünyadan ayrılmış olmaları, geri döndüklerinde onu yeniden kendilerine ait sayabilecekleri anlamına gelmiyordu.

Kabul edilmesi zor olsa da sonuç açıktı.

Atalarının dünyasına dönmüşlerdi.

Ama bu dünya artık onların değildi.

BÖLÜM 21 — İkinci Ayrılış

Dünyaya yeniden yerleşmeme kararı verildikten sonra dev geminin ikinci ayrılışı için hazırlıklar başladı.

Ancak bu kez insanlar gezegeni binlerce yıl önce bıraktıkları biçimde bırakmayacaktı.

İlk ayrılışta amaçları dünyayı korumaktı. Şehirleri kapatmamış, enerji sistemlerini durdurmamış ve robotları gezegenin bakımını sürdürmekle görevlendirmişlerdi. İnsanlar geri döndüğünde her şeyi bıraktıkları gibi bulmak istemişti.

Şimdi bunun nasıl bir sonuç doğurduğunu biliyorlardı.

Dünyada kalan küçük topluluk, uzun süre hazır sistemlerin içinde yaşamıştı. Kuşaklar boyunca bilgi azalırken teknoloji çalışmaya devam etmiş, insanlar ihtiyaçlarını kendi imkânlarıyla karşılamayı öğrenmek zorunda kalmamıştı. Daha sonra anlamadıkları sistemlere müdahale etmeleriyle bütün düzen yavaş yavaş çökmüştü.

Aynı durumun yeniden yaşanmasına izin vermemeye karar verdiler.

Gezegenin tamamında geniş bir tarama başlatıldı.

Hâlâ çalışan robotlar belirlendi. Enerji üretebilen merkezler, kullanılabilir üretim sistemleri, ulaşım araçları ve dokuzuncu boyut medeniyetinden kalan diğer teknolojiler tek tek kayıt altına alındı.

Çalışabilecek durumda olan sistemlerin dev gemiye taşınmasına karar verildi.

Robotlar toplandı. Kullanılabilir enerji sistemleri söküldü. Üretim araçları ve yeniden çalıştırılabilecek diğer teknolojik parçalar gemiye götürüldü.

Fakat yalnızca çalışan sistemlerin kaldırılması yeterli değildi.

Binlerce yıl boyunca kullanılmadan kalmış bazı yapılar hâlâ ileri teknolojiye ait parçalar taşıyordu. Dünya halkı o gün bunların ne işe yaradığını bilmese bile gelecekte bu sistemlerden bazılarını çalıştırabilir ya da kendi gelişimlerini tamamlamadan hazır bir teknolojiye ulaşabilirdi.

Bu nedenle kullanılamayacak durumdaki kalıntılar da incelendi.

Taş Devri insanlarının gelişimini doğrudan etkileyebilecek parçalar söküldü. Taşınamayacak durumda olan bazı sistemlerin teknolojik bölümleri ortadan kaldırıldı. İnsanların doğal yaşamının parçası hâline gelmiş ve artık herhangi bir teknolojik işlev taşımayan kalıntılara ise dokunulmadı.

Bütün çalışmalar dünya halkının yerleşimlerinden mümkün olduğu kadar uzakta yürütüldü.

Amaç onlardan bir şey almak değildi.

Onları cezalandırmak da değildi.

Dokuzuncu boyut insanları, dünya halkının teknolojiden mahrum bırakılması gerektiğini düşünmüyordu. Tam tersine, onların teknolojiye kendi bilgileriyle ulaşmasını istiyordu.

Bir gün tarımı kendileri geliştireceklerdi.

Madenleri bulacak, metalleri işlemeyi öğrenecek, kendi araçlarını yapacak ve doğayı anlamaya başlayacaklardı.

Bilgileri ihtiyaçlarından doğacak, her yeni gelişmenin nedenini bileceklerdi.

Belki çok uzun zaman sonra yıldızlara da ulaşacaklardı.

Fakat bunu başka bir medeniyetin hazır sistemlerini kullanarak değil, kendi gelişimlerinin sonucunda yapacaklardı.

Gezegendeki son çalışmalar tamamlandığında dev geminin depolarında bir zamanlar dünyaya ait olan çok sayıda robot ve sistem bulunuyordu.

İlk ayrılışlarında insanlar arkalarında kendi kendine çalışan dokuzuncu boyut dünyasını bırakmıştı.

İkinci ayrılışlarında ise aynı hatayı tekrarlamadılar.

Bu kez geride hazır bir medeniyet bırakmayacaklardı.

Dünya halkına yalnızca kendi dünyalarını bırakacaklardı.

BÖLÜM 22 — Dünyayı Onlara Bırakmak

Dünyadaki son çalışmalar tamamlandığında dev gemide yaşayan insanlar artık verecekleri karardan emindi.

Bu gezegende kalmayacaklardı.

İsterlerse dünyayı yeniden kurabilirlerdi. Gemide bulunan teknoloji, eski enerji ağlarının yerine yenilerini oluşturabilecek, üretim merkezlerini yeniden çalıştırabilecek ve şehirleri dokuzuncu boyut düzeyinde baştan yapabilecek kadar ileriydi.

Fakat bunu yapmayacaklardı.

Çünkü karşılarında boş bir dünya yoktu.

Bu gezegen binlerce yıldır burada yaşayan insanların dünyasıydı.

Üstelik onlar başka bir gezegenden gelmiş yabancı bir topluluk da değildi. Binlerce yıl önce dev gemiye ulaşamayan küçük insan grubunun torunlarıydı. Gemide yaşayanlarla aynı atalara sahiptiler.

İki insan topluluğunu ayıran şey kökenleri değil, geçirdikleri binlerce yıldı.

Bir grup bilgisini koruyarak evrenler arasında yolculuk etmiş ve dokuzuncu boyut medeniyetini daha da ileri taşımıştı.

Diğer grup ise dünyada kalmış, bilgisini kuşaklar boyunca kaybetmiş ve sonunda Taş Devri düzeyinde yaşamaya başlamıştı.

Bu farkın bir anda ortadan kaldırılması mümkün değildi.

Gemide yaşayan insanlar dünyaya yerleşirse Taş Devri topluluklarının yaşamı bütünüyle değişecekti. Dokuzuncu boyut teknolojisi yeniden gezegene yayılacak, dünya halkı kendi gelişim sürecini yaşamadan hazır bir medeniyetin içine girecekti.

Bunun sonuçlarını daha önce görmüşlerdi.

Bu nedenle dünya halkına tarım öğretilmedi. Bakırın nasıl işleneceği anlatılmadı. Gelişmiş üretim yöntemleri gösterilmedi. Sonraki çağlarda insanların kendi başlarına ulaşabilecekleri bilgiler bile verilmedi.

Bundan sonra neyi öğreneceklerine kendileri karar vereceklerdi.

Taştan yaptıkları araçları geliştirecek, toprağı işlemeyi kendileri keşfedecek, madenleri bulacak ve ihtiyaç duydukları araçları kendi bilgileriyle üretmeye başlayacaklardı.

Her gelişmenin nasıl ortaya çıktığını bileceklerdi.

Dünyada kalan eski teknoloji için de aynı karar uygulandı.

Hâlâ çalışan robotlar dev gemiye götürüldü. Kullanılabilir enerji sistemleri, üretim araçları ve diğer dokuzuncu boyut sistemleri gezegenden kaldırıldı. Çalışmayan ancak ileride incelendiğinde insanlara kendi gelişimlerinin çok ötesinde bilgi verebilecek parçalar da toplandı.

Geride yalnızca artık teknolojik bilgi taşımayan kalıntılar bırakıldı.

Dünya halkı için yeni bir çağ başlamıyordu.

Aslında yarım kalmış eski bir süreç yeniden başlıyordu.

Ataları binlerce yıl boyunca ihtiyaç duydukları her şeyi hazır sistemlerden almış, bu nedenle kendi yaşamlarını sürdürebilecek bilgileri geliştirme gereği duymamıştı. Şimdi onların torunları ilk kez kendi ihtiyaçlarıyla, kendi sorunlarıyla ve kendi çözümleriyle ilerleyecekti.

Dokuzuncu boyut insanları bunun onları geride bırakmak olmadığını biliyordu.

Tam tersine, binlerce yıl önce kesilmiş olan doğal gelişimlerini yeniden kendilerine bırakıyorlardı.

Son araştırma ekipleri gemiye döndü.

Dünya üzerindeki dokuzuncu boyut sistemleri son kez tarandı. Dünya halkının yaşam alanlarına müdahale edilmediği doğrulandıktan sonra ayrılış hazırlıkları tamamlandı.

Dev gemi ikinci kez dünyadan yükseldi.

Aşağıda küçük insan toplulukları gökyüzünde uzaklaşan yapıyı izliyordu. Bir zamanlar tanrı sandıkları insanlar yeniden gökyüzüne gidiyordu.

Gemidekiler de dünyaya son kez baktı.

İlk ayrılışlarında geri döneceklerinden emindiler. Dünyayı robotlara emanet etmiş, şehirlerini çalışır durumda bırakmış ve başka evrenleri görmek için yola çıkmışlardı.

Bu kez durum farklıydı.

Dünya artık geri dönecekleri yer değildi.

Onu, binlerce yıl önce burada kalmış kendi insanlarının torunlarına bırakıyorlardı.

Dev gemi yıldız sisteminden uzaklaşmaya başladı.

İlk yolculuklarının sonunda onları bekleyen bir dünya vardı.

İkinci yolculuklarında ise yoktu.

Bu kez uzaya bir gün geri dönmek için değil, kendilerine yeni bir gelecek bulmak için açılıyorlardı.

BÖLÜM 23 — Uzaydaki Dev Dünya

Dev gemi dünyanın bulunduğu yıldız sisteminden ayrıldıktan sonra yeniden kendi evrenlerinde yolculuk etmeye başladı.

Bu kez önlerinde belirlenmiş bir rota yoktu.

İlk yolculuklarında hangi bölgelerin araştırılacağı, hangi geçişlerin kullanılacağı ve sonunda nereye dönüleceği belliydi. Şimdi ise geri dönebilecekleri bir dünya bulunmuyordu.

Buna rağmen insanların acil olarak yeni bir gezegen bulması gerekmiyordu.

Dev gemi binlerce yıl boyunca kendi kendine yaşayabilecek biçimde yapılmıştı. Evrenler arasındaki uzun yolculuk sırasında da bu özelliğini korumuş, geliştirilen yeni sistemlerle başlangıçtakinden daha ileri bir düzeye ulaşmıştı.

Enerjisini kendi üretiyordu.

İnsanların ihtiyaç duyduğu yiyecekler ve diğer maddeler geminin üretim merkezlerinde hazırlanıyordu. Su ve hava sistemleri sürekli yenileniyor, yaşam alanları robotik sistemler tarafından korunuyordu.

Bakım için dışarıdan desteğe ihtiyaç yoktu.

Bir sistemde sorun ortaya çıktığında robotlar arızayı belirliyor, gerekli parçaları üretiyor ve onarımı gerçekleştiriyordu. Gemide bulunan üretim merkezleri gerektiğinde yeni robotlar ve yeni sistemler de yapabiliyordu.

İnsanlar için bu yapı artık yalnızca bir ulaşım aracı değildi.

Geminin içinde şehirler, bilim merkezleri, üretim alanları ve doğal yaşam bölgeleri vardı. Yeni kuşaklar burada doğuyor, eğitim görüyor ve yaşamlarını sürdürüyorlardı.

Dokuzuncu boyut medeniyetinin devam edebilmesi için gerekli bütün düzen onların yanında hareket ediyordu.

Dev gemi uzaydaki dünyaları olmuştu.

Fakat insanların amacı sonsuza kadar geminin içinde yaşamak değildi.

Bir gezegende kurulmuş medeniyet ile uzayda hareket eden kapalı bir yaşam alanının aynı olmadığı biliniyordu. İnsanlar yeniden kendilerine ait bir dünya istiyordu.

Bunun için karşılarına çıkan her gezegene yerleşemezlerdi.

Bulacakları yer yalnızca yaşanabilir olmakla kalmamalıydı. Dokuzuncu boyut medeniyetinin enerji, üretim ve yaşam sistemlerinin kurulabileceği koşullara sahip olması gerekiyordu. Yıldız sisteminin uzun süre kararlı kalması ve gezegenin kendi doğal yaşamıyla birlikte değerlendirilmesi gerekiyordu.

Araştırma sistemleri bu nedenle yeniden çalıştırıldı.

Dev gemi kendi evrenlerindeki yıldız sistemlerini tarayarak ilerlemeye başladı.

İnsanlar ne kadar süreceğini bilmiyordu.

Fakat acele etmeleri için bir neden de yoktu.

Gemileri onları taşıyabilecek, yaşatabilecek ve medeniyetlerini koruyabilecek durumdaydı.

Geride bıraktıkları dünya ise artık araştırma programlarının dışında tutuluyordu.

Orada yaşayan insanların kendi yollarını kendilerinin bulmasına karar verilmişti. Bir gün tarımı keşfetmeleri, madenleri işlemeleri, şehirler kurmaları ve belki çok uzak bir gelecekte yeniden yıldızlara ulaşmaları mümkündü.

Fakat bunun ne zaman ve nasıl gerçekleşeceğine dokuzuncu boyut insanları karar vermeyecekti.

Dev gemi eski dünyasından giderek uzaklaştı.

İçinde bütün bir medeniyeti taşıyan dev yapı, yıldızların arasında kendisine yeni bir dünya aramaya devam etti.

BÖLÜM 24 — Rutin Devriye

Galaktik Federasyona ait devriye gemisi, uzun süredir kendi bölgesindeki rutin görevini sürdürüyordu. Geminin görevi bilinen geçiş yollarını kontrol etmek, bölgede meydana gelen olağan dışı hareketleri belirlemek ve Federasyon kayıtlarında bulunmayan herhangi bir yapı tespit edildiğinde inceleme yapmaktı.

Görevin o günkü bölümünde farklı bir durum beklenmiyordu.

Gemi belirlenen rota üzerinde ilerlerken sensörlerden biri uzak bölgede büyük bir yapı tespit etti.

İlk veriler kontrol merkezine aktarıldığında görevliler bunun doğal bir gök cismi olabileceğini düşündü. Ölçülen yapı, bölgede karşılaşabilecekleri sıradan bir uzay gemisinden çok daha büyüktü.

Federasyon kayıtları açıldı.

O koordinatlarda bilinen bir gezegen, uydu ya da başka büyük bir gök cismi bulunmuyordu.

Devriye gemisi rotasını değiştirdi ve yapıya yaklaşmaya başladı.

Mesafe azaldıkça yeni ölçümler alındı. İlk olarak yapının hareket ettiği belirlendi. Ardından enerji değerleri tespit edildi.

Karşılarındaki şey doğal değildi.

Sensörler ayrıntılı taramaya geçti.

Yapının dış yüzeyinde birbirine bağlı sistemler, enerji merkezleri ve hareket için kullanılan bölümler bulunuyordu. Federasyon görevlileri gelen verileri birkaç kez kontrol ettikten sonra karşılarında ne olduğunu belirledi.

Bu, bir uzay gemisiydi.

Ancak Federasyonun alışık olduğu gemilerden çok farklıydı.

Büyüklüğü ilk dikkat çeken özellikti. Yapı yalnızca çok sayıda insanı bir yerden başka bir yere taşımak için yapılmış görünmüyordu. İç bölümler tarandıkça bunun nedeni anlaşılmaya başladı.

Geminin içinde geniş yaşam alanları vardı.

Üretim merkezleri, enerji sistemleri, bilimsel çalışma alanları ve büyük bir nüfusun uzun süre yaşayabilmesini sağlayacak bölümler tespit edildi. Enerjisini kendi üretebiliyor, kullandığı kaynakların büyük bölümünü kendi sistemleri içinde sağlayabiliyordu.

Federasyon görevlilerinden biri gelen verileri ana ekrana aktardı.

Geminin içindeki düzen incelendikçe karşılarındaki yapının yalnızca bir ulaşım aracı olmadığı daha açık hâle geldi.

Bu gemi kendi kendine yetebilecek biçimde yapılmıştı.

İçinde yaşayan insanlar herhangi bir gezegene ihtiyaç duymadan çok uzun süre yolculuk edebilirdi.

Federasyon gemisinin komutanı diğer ölçümlerin de tamamlanmasını bekledi.

Bilinmeyen geminin silah sistemlerinin Federasyon gemisine yöneldiğini gösteren bir işaret yoktu. Rotasında ani bir değişiklik yapmamış, devriye gemisinin yaklaşmasına karşı herhangi bir düşmanca hareket göstermemişti.

Komutan bir süre karşısındaki dev yapıyı izledi.

Federasyon kendi evreninde sayısız insan topluluğu ve farklı medeniyetle karşılaşmıştı. Ancak kayıtlarında bu gemiye ait hiçbir bilgi bulunmuyordu.

Geminin nereden geldiği de bilinmiyordu.

Komutan iletişim birimine döndü.

“Bağlantı kurmayı deneyin,” dedi.

Federasyon gemisinden ilk iletişim sinyali gönderildi.

BÖLÜM 25 — İLK TEMAS

Federasyon devriye gemisinin gönderdiği iletişim sinyali dev gemiye ulaştı.

Dokuzuncu boyut insanları sinyali hemen tespit etti. Sistemleri sinyalin yapısını, gönderilme yöntemini ve içerdiği bilgileri incelemeye başladı. Sinyal, evrenler arasındaki yolculukları boyunca kaydettikleri iletişim sistemlerinden hiçbirine benzemiyordu.

Ancak gönderilme amacı açıktı.

Kendilerine yaklaşan gemi iletişim kurmaya çalışıyordu.

Dev gemi de devriye aracını daha önce tespit etmiş ve incelemeye başlamıştı. Aracın büyüklüğü, enerji sistemleri ve hareket yeteneği, gelişmiş bir uygarlığa ait olduğunu gösteriyordu. Taramalarda gemide insanların bulunduğu da belirlendi.

Bu sonuç beklenmedik bir durumdu.

Dokuzuncu boyut insanları yolculukları sırasında farklı yaşam biçimleriyle karşılaşmıştı. Ancak kendi evrenlerinin bu bölgesinde örgütlü başka bir insan uygarlığının bulunduğunu bilmiyorlardı.

Gelen sinyal iletişim merkezine aktarıldı. Başlangıçta iki taraf birbirini anlayamadı. Dilleri, iletişim sistemleri ve bilgi aktarma yöntemleri birbirinden bağımsız biçimde gelişmişti.

Federasyon devriye gemisi ikinci bir sinyal gönderdi.

Bu kez mesajda ortak bir iletişim yöntemi kurulmasını sağlayacak temel matematik dizileri, yıldız ölçümleri ve görsel kayıtlar bulunuyordu. Dev gemi de aynı yöntemi kullanarak karşılık verdi.

İki geminin sistemleri sinyalleri karşılaştırmaya başladı.

Daha fazla bilgi aktarıldıkça ilk ortak iletişim düzeni oluşturuldu. Çeviri sistemleri tekrarlanan kelimeleri, cümle yapılarını ve gönderilen görüntülerle sesler arasındaki bağlantıyı inceledi.

Bir süre sonra anlaşılabilir ilk mesaj dev gemiye ulaştı.

Yaklaşan araç kendisini Galaktik Federasyon’a bağlı bir devriye gemisi olarak tanıttı. Görevliler, dev geminin Federasyon kayıtlarında bulunmadığını belirterek nereden geldiğine ilişkin bilgi istedi.

Dokuzuncu boyut insanları cevaplarını hazırladı.

Evrenin uzak bir bölgesindeki bir dünyadan geldiklerini açıkladılar. Binlerce yıl önce uygarlıkları dokuzuncu boyuta ulaşmış ve evrenler arasında geçiş yapmalarını sağlayan teknolojiyi geliştirmişti.

Bütün dünya nüfusunu uzun bir keşif yolculuğuna çıkarabilmek için dev gemiyi inşa etmişlerdi.

Amaçları dünyalarını kalıcı olarak terk etmek değildi. Geri dönünceye kadar şehirlerini, enerji ağlarını ve üretim merkezlerini korumaları için gezegende robot sistemleri bırakmışlardı.

Yolculuğun geçmişi aktarılırken Federasyon görevlileri kendilerine ulaşan bilgileri dinledi.

Dev gemi binlerce yıl boyunca farklı evrenlerden geçmişti. Bu süre içinde gemide yeni kuşaklar doğmuş, yaşamlarını tamamlamış ve bilimsel bilgi gelişmeye devam etmişti.

Yolculuk tamamlandığında gemi çıktığı dünyaya geri dönmüştü.

Ancak karşılarında atalarının bıraktığı dünya yoktu.

Robotların nüfus kayıtlarında yaptığı bir hata nedeniyle küçük bir insan topluluğu gezegende kalmıştı. Onların soyundan gelenler yaşamayı sürdürmüş, fakat eski uygarlığa ait bilgiler zamanla kaybolmuştu. Binlerce yıl sonra dokuzuncu boyut dünyasının kalıntıları arasında Taş Devri düzeyinde yaşıyorlardı.

Dev gemide yaşayan insanlar başlangıçta uygarlıklarını yeniden bu gezegende kurmayı düşünmüşlerdi.

Enerji sistemlerini, üretim merkezlerini ve şehirleri yeniden kuracak teknolojiye sahiptiler. Dünya’daki insanlara gelişmiş sistemleri nasıl kullanacaklarını da öğretebilirlerdi.

Fakat bunu yapmamaya karar vermişlerdi.

Gezegende yaşayan insanlar artık ayrı bir insan topluluğuna dönüşmüştü. Onlara hazır bir uygarlık vermek, kendilerinin geliştirmediği bilgilere yeniden bağımlı olmalarına neden olacaktı.

Bu nedenle dokuzuncu boyut insanları gezegende kalan gelişmiş sistemleri toplamış ve Dünya insanlarını kendi gelişimlerini sürdürmeleri için yalnız bırakmıştı.

Dev gemi daha sonra ikinci kez Dünya’dan ayrılmıştı.

Federasyon devriye görevlileri kendilerine ulaşan bütün bilgileri kaydetti.

Artık bilinmeyen geminin neden bütün bir uygarlığı içinde taşıdığını ve kalıcı bir varış noktası olmadan neden yolculuk yaptığını anlamışlardı.

Federasyon komutanı gemide herhangi bir teknik sorun ya da kaynak eksikliği yaşanıp yaşanmadığını sordu.

Cevap olumsuzdu.

Dev gemi kendi enerjisini üretebiliyor, havasını ve suyunu yenileyebiliyor, ihtiyaç duyduğu malzemeleri hazırlayabiliyor ve robotların yardımıyla sistemlerini onarabiliyordu. Gemide yaşayan insanlar herhangi bir gezegenin desteğine ihtiyaç duymadan çok uzun süre yaşamlarını sürdürebilirdi.

Uzayda kaybolmamışlardı.

Uygarlıklarını kalıcı olarak kurabilecekleri yeni bir dünya arıyorlardı.

Dokuzuncu boyut insanları Federasyon’dan kendilerine bir gezegen vermesini istemedi. Yalnızca yolculuklarının nedenini ve yerleşebilecekleri bir dünyanın taşıması gereken koşulları açıkladılar.

Gezegen insan yaşamına uygun olmalıydı.

Yıldızı uzun süre kararlılığını korumalıydı. Gelişmiş bir uygarlığın kurulması gezegenin doğal yapısını tehlikeye atmamalıydı. En önemlisi, dünya başka bir insan topluluğuna ait olmamalıydı.

Devriye gemisinin bilinmeyen bir uygarlığı yeni bir dünyaya yönlendirme yetkisi yoktu.

Komutan, temas sırasında elde edilen bütün bilgilerin Federasyon merkezine gönderileceğini dev gemide yaşayan insanlara bildirdi.

Federasyon kendi kayıtlarını inceleyecek ve durumu değerlendirecekti.

Cevap gelinceye kadar dev gemi mevcut rotasında ilerleyebilirdi. Devriye gemisi iletişimi sürdürecek ve Federasyon’un vereceği kararı onlara iletecekti.

İlk temas herhangi bir çatışma yaşanmadan tamamlandı.

Birbirinin varlığından habersiz biçimde gelişen iki insan uygarlığı uzayın boş bir bölgesinde karşılaşmıştı.

Bunlardan biri Galaktik Federasyon’un örgütlü dünyalarına aitti.

Diğeri ise bütün uygarlığını tek bir dev geminin içinde taşıyor ve yıldızların arasında kendisine ait yeni bir dünya arıyordu.

BÖLÜM 26 — Federasyonun Kararı

Devriye gemisinin bilinmeyen gemiyle kurduğu iletişimin ardından elde edilen bütün bilgiler Federasyon merkezine gönderildi.

Dev geminin nereden geldiği, içinde yaşayan insanların geçmişi, dünyalarından neden ikinci kez ayrıldıkları ve uzun süredir kendilerine yeni bir yaşam alanı aradıkları kayıtlara aktarıldı.

Federasyon yetkilileri gelen bilgileri değerlendirmeye başladı.

Dokuzuncu boyut insanları Federasyondan yardım istememişti. Gemileri herhangi bir gezegene ihtiyaç duymadan çok uzun süre yaşayabilecek durumdaydı. Kendi enerjisini üretiyor, ihtiyaç duyulan maddeleri oluşturuyor ve bakımını büyük ölçüde kendi sistemleriyle gerçekleştiriyordu.

Ancak Federasyon bunun onların kalıcı bir dünyaya ihtiyaç duymadığı anlamına gelmediğini biliyordu.

Bu insanlar bir gemide mahsur kalmamıştı.

Fakat sonsuza kadar bir gemide yaşamak da istemiyorlardı.

Federasyon, kendi kayıtlarında bulunan yıldız sistemlerini incelemeye karar verdi.

Aranacak yerin yalnızca insan yaşamına uygun olması yeterli değildi. Dokuzuncu boyut düzeyine ulaşmış bir medeniyetin kendi yaşam biçimini sürdürebileceği, teknolojisini kullanabileceği ve uzun süre güvenli biçimde gelişebileceği koşullara sahip olması gerekiyordu.

Başka bir konu daha vardı.

Federasyonun kendi bölgesinde farklı gelişim düzeylerine sahip insan dünyaları bulunuyordu. Dokuzuncu boyut medeniyetini bunlardan birinin yakınına yerleştirmek doğru olmayabilirdi.

Aradaki teknolojik fark çok büyüktü.

Dokuzuncu boyut insanlarının doğrudan müdahale etmesine gerek kalmadan bile varlıkları daha düşük gelişim düzeyindeki bir toplumun doğal ilerleyişini değiştirebilirdi. Sahip oldukları enerji sistemleri, üretim yöntemleri ve diğer teknolojiler başka bir medeniyetin kendi gelişim aşamalarını atlamasına neden olabilirdi.

Üstelik dev gemide yaşayan insanlar bunun nasıl sonuçlanabileceğini kendi dünyalarında görmüştü.

Bu nedenle araştırmanın sınırları belirlendi.

Federasyon, üzerinde gelişmekte olan bir insan medeniyeti bulunan sistemleri değerlendirme dışı bıraktı. Başka bir topluluğun yaşam alanı olarak kullandığı gezegenler de seçenekler arasından çıkarıldı.

Geriye kalan yıldız sistemleri tek tek incelendi.

Bazılarında yaşanabilir gezegen bulunmuyordu. Bazılarının yıldız yapısı uzun süreli yerleşim için uygun değildi. Bazı gezegenlerde ise mevcut doğal yaşamın dokuzuncu boyut medeniyetinin kurulmasından ciddi biçimde etkilenebileceği görüldü.

Araştırma uzun süre devam etti.

Sonunda Federasyon kayıtlarındaki bir yıldız sistemi diğerlerinden ayrıldı.

Sistemin yıldızı uzun süre kararlı kalabilecek durumdaydı. Gezegenlerden biri insan yaşamına uygundu ve dokuzuncu boyut medeniyetinin ihtiyaç duyacağı koşulları taşıyordu.

Daha önemlisi, gezegen başka bir medeniyete ait değildi.

Federasyon bölgeye ilişkin eski ve yeni kayıtları karşılaştırdı. Yörünge yapısı, gezegenin atmosferi, su kaynakları, yüzey koşulları ve çevresindeki diğer gök cisimleri yeniden değerlendirildi.

Son kontroller de tamamlandığında karar verildi.

Federasyon devriye gemisi aracılığıyla dev gemiye yeni bir mesaj gönderdi.

Mesajın içinde yıldız sisteminin koordinatları ve gezegene ilişkin bütün temel bilgiler bulunuyordu.

Dokuzuncu boyut insanlarının yıllardır yıldızların arasında aradığı yer bulunmuştu.

Federasyon onlara bir dünya vermiyordu.

Yalnızca kendi kayıtlarında bulunan ve onların gelişim düzeyine uygun olduğunu belirlediği bir yeri gösteriyordu.

Bundan sonra karar dev gemide yaşayan insanlara aitti.

İsterlerse yolculuklarına devam edebilirlerdi.

İsterlerse binlerce yıl önce kaybettikleri dünyalarının yerine, kendi medeniyetlerini yeniden kurabilecekleri yeni bir dünyaya gidebilirlerdi.

BÖLÜM 27 — İki Ayrı Gelecek

Federasyondan gelen koordinatlar dev geminin sistemlerine aktarıldıktan sonra yeni yıldız sistemiyle ilgili bütün bilgiler incelendi.

İlk veriler Federasyonun değerlendirmesini doğruluyordu.

Son karar verildi ve dev gemi rotasını değiştirdi.

İnsanlar yeniden yıldızlar arasında yolculuğa başladı. Ancak bu kez nereye gittiklerini biliyorlardı. Binlerce yıl süren evrenler arası yolculuğun ve eski dünyalarına yaptıkları dönüşün ardından ilk kez karşılarında kendilerine ait olabilecek yeni bir yer vardı.

Uzun yolculuğun sonunda Federasyonun bildirdiği yıldız sistemine ulaştılar.

Dev gemi sisteme girer girmez kendi taramalarını başlattı. Yıldızın yapısı, gezegenlerin yörüngeleri ve uzun dönemli değişimleri incelendi. Ardından Federasyonun belirlediği gezegene yöneldiler.

Gezegenin atmosferi insan yaşamına uygundu.

Su kaynakları vardı. Yüzey koşulları uzun süreli yerleşime izin veriyordu. Yıldızdan aldığı enerji ve yörünge yapısı dokuzuncu boyut medeniyetinin burada güvenli biçimde yaşamını sürdürebileceğini gösteriyordu.

İnsanlar yalnızca mevcut koşulları incelemekle yetinmedi.

Gezegenin gelecekte geçirebileceği değişimler hesaplandı. Doğal yapısı araştırıldı ve kurulacak yeni medeniyetin gezegen üzerindeki etkileri değerlendirildi.

Sonuç değişmedi.

Aradıkları dünya burasıydı.

İlk yerleşim ekipleri yüzeye indi.

Ardından dev gemide binlerce yıldır taşınan sistemlerin kurulmasına başlandı. Enerji merkezleri oluşturuldu. Yaşam alanları hazırlandı. Üretim ve bilim merkezlerinin ilk bölümleri faaliyete geçirildi.

İnsanlar gemiden yeni dünyalarına geçmeye başladı.

Binlerce yıl önce keşif yapmak için ayrıldıkları gezegene yeniden yerleşememişlerdi.

Fakat artık kendi gelişim düzeylerine uygun başka bir dünyaları vardı.

Dev geminin uzun yolculuğu sonunda bir varış noktasına ulaşmıştı.

Eski dünyada ise yaşam başka biçimde devam ediyordu.

Dokuzuncu boyut insanlarının ikinci kez ayrılmasının ardından gökyüzünde dev gemiden hiçbir iz kalmadı. Çalışan robotlar, enerji sistemleri ve eski medeniyetin kullanılabilecek teknolojileri de artık dünyada değildi.

Geride kalan insanlar kendi yaşamlarıyla baş başaydı.

Onlara tarım öğretilmemişti.

Madenlerin nasıl bulunacağı gösterilmemişti.

Gelecekte kullanacakları araçların hiçbiri hazır olarak bırakılmamıştı.

Artık ihtiyaç duydukları şeyleri kendileri bulmak zorundaydılar.

Taşlardan daha iyi araçlar yapmayı denediler. Avlanmak için kullandıkları uçları değiştirdiler. Kesmek, kazmak ve parçalamak için farklı taşların farklı sonuçlar verdiğini öğrendiler.

Her yeni bilgi kendi deneyimlerinden ortaya çıkıyordu.

Bir gün toprağı işlemeyi öğreneceklerdi.

Bir gün madenlerle karşılaşacak ve onların taştan farklı olduğunu anlayacaklardı.

Sonra yeni araçlar yapacak, yerleşimler kuracak ve kendilerinden sonraki kuşaklara yeni bilgiler bırakacaklardı.

Ne kadar ilerleyeceklerini kimse bilmiyordu.

Belki çok uzak bir gelecekte yeniden yıldızlara ulaşacaklardı.

Fakat bu kez oraya nasıl ulaştıklarını bileceklerdi.

Aynı ataların torunları artık iki ayrı dünyada yaşıyordu.

Bir dünyada insanlar binlerce yıllık bilgilerini korumuş, evrenleri dolaşmış ve dokuzuncu boyut medeniyetlerini yeni bir gezegende sürdürmeye başlamıştı.

Diğer dünyada onların uzak akrabaları medeniyet yolculuğuna Taş Devri’nden yeniden başlıyordu.

Binlerce yıl önce iki topluluğun yollarını ayıran şey küçük bir robotik hataydı.

Artık değildi.

İki insan topluluğunun önünde iki ayrı gelecek vardı.

Ve bu kez her biri kendi geleceğini kendi yoluyla kuracaktı.

SON