From Jack Kerouac’s Letters
Beat Generation
the first part
I’ve always wanted to write something about the Beat Generation, but figuring out where to begin was rather difficult. It has such a deep context, yet turning what I actually want to talk about into an introductory piece is one of the things that appeals to me the least. Because with a simple search, we can all find so much information nowadays. If someone asks, “What is the Beat Generation!?” they can simply go online and read about it. What I’ve always wanted to write about is why it matters to me, and what it makes me feel.
And today, while reading Jack Kerouac’s letters, I came across one that completely overwhelmed me. I couldn’t not write about it. His farewell to his friend Sebastian Sampa went straight to my heart. I had always loved him as a sort of older brother because of the way he could put his emotions into words so vividly, but this letter took me somewhere else entirely. The way he manages to drive his French-English intertwined language so deeply into my heart with just a few words was exactly the kind of thing I would expect from him.
“Jadis! Jadis! Jadis, on etait ensemble, non? Ensemble! Ce grand
mot d’amour…
C’est tout parti. I bequeath thee this wraith of unsprung tears.”“A long time, a very long, long time ago, we were together, right? Together! This great name for love… It’s all gone. I bequeath thee this wraith of unsprung tears.”
How could I possibly describe these words with other words? I don’t know if there is really a word that can be placed over the Beat Generation’s transparent texts that pass this feeling to you in an instant. All I know is that those feelings completely put us under the spell of the “Beat.”
I didn’t sit down at a desk and deliberately go looking for these people, wondering who these names were. They simply slipped into my life from some corner of time. I suppose that is exactly what being on the road is like. The road truly introduces you to your own feelings. It introduces you to those who speak to your feelings.
I love the emotional and vulnerable sides that remain in the background of their seemingly carefree lives. They are some of us. They are not machines that romanticize what is there, or take what is there as the only truth. They are real people.
Get Buse Oktar’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
As Jack Kerouac himself once said:
“[…]the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes “Awww!”
Beat Kuşağı
ilk kısım
Beat Kuşağı ile ilgili hep bir şeyler yazmak istemiştim ama nereden başlayacağımı kestirmesi bir hayli güçtü. Çünkü çok derin bir bağlamı var ama öte yandan bahsetmek istediğim şeyi bir tanıtım yazısı haline çevirmek en beni çekmeyen şeylerden biri. Çünkü basit bir aramayla hepimiz artık pek çok bilgiye ulaşabiliyoruz. Beat Kuşağı nedir!? diye soran biri varsa girip internet üzerinden okuyabilir pekala. Ben benim için neden önemli olduğu ve bana hissettirdikleri üzerine bir şeyler yazmak istemiştim hep.
Ve bugün Jack Kerouac’ın mektuplarını okurken bir mektubuna denk geldim ki altüst oldum. Yazmadan duramazdım. Onun dostu Sebastian Sampa’ya vedası benim yüreğime işledi. Daha öncede duygularını bu kadar canlı bir şekilde yazıya döktüğü için kendisini hep bir abi olarak severdim ama bu mektup bambaşka bir yere götürdü beni. Fransızca-İngilizce iç içe geçmiş dilini birkaç kelimede bu kadar derin bir şekilde kalbime saplaması tam olarak ondan beklenecek bir hareketti.
‘’Jadis! Jadis! Jadis, on etait ensemble, non? Ensemble! Ce grand
mot d’amour . .
C’est tout parti. I bequeath thee this wraith of unsprung tears.’’
‘’Eskiden! Eskiden! Eskiden, birlikteydik, değil mi? Birlikte! Şu büyük aşk sözcüğü… Hepsi gitti. Sana, henüz dökülmemiş gözyaşlarımın bu hayaletini miras bırakıyorum.” Şimdi bu kelimeleri nasıl başka kelimelerle tarif edebilirim ki? Beat Kuşağı’nın bu duyguyu şıp diye geçiren transparan metinlerinin üzerine gerçekten denebilecek bir kelime var mıdır bilmiyorum. Tek bildiğim o duygular gerçekten tamamıyla bizi ‘’Beat’’ etkisi altına sokuyor.
Öyle masa başına oturup kimmiş bu isimler diye bulmadım da kendilerini, zamanın bir köşesinden hayatıma sızıverdiler. Ki yolda olmak tam olarak böyle bir şey sanırım. Yol seni gerçekten senin hislerinle tanıştırıyor. Senin hislerine seslenelerle tanıştırıyor. Onların bu vurdumduymaz hayatlarının arkaplanında kalan duygusal/kırılgan taraflarını çok seviyorum. Onlar bizden biriler. Olanı süsleyen, olanı tek gerçek kabul eden birer makineler değiller. Onlar gerçek insanlar.
Jack Kerouac’ın da dediği gibi;
“Çünkü benim ilgimi çeken insanlar deli olanlardır, yaşamak için deli olan, konuşmak için deli olan, her şeye aynı anda ihtiras duyan, hiçbir zaman esnemeyen ya da sıradan bir şey söylemeyen…”
Excerpt from Jack Kerouac’s letters to Sebastian Sampa, [Selected Letters 1940–1956], p. 75.
