Risale
İnsan bazen öyle derin, öyle sesiz bir yangın taşır ki içinde; dışarıdan bakan kimse o küllerin altındaki büyük enkazı asla göremez. Seninle ilgili kalan ne varsa, o söylenmemiş cümleleri, boğazıma düğümlenen her kelimeyi kalbimin en korunaklı köşesine mühürledim. Seni oraya sakladım; sanki zamanı durdurabilirsem hiç gitmeyecekmişsin gibi…
Get Eylül Kırallı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Kimseye belli etmedim, edemedim. Çünkü biliyordum ki, adını yüksek sesle söylemek o acı gerçekle yüzleşmek demekti; bunu göze alamadım. Şimdi ne zaman rüzgar saçlarını ya da geçmişin bir anısını önüme getirse, yüzümde o hüzünlü ama inatçı tebessümle kalakalıyorum. İsminin geçtiği her yerde dünya bir anlığına duruyor, olmayacağını bildiğim şeylerin gerçeğe dönüşmesiyle yeniden sınanıyorum.
O kadar iyi saklamışım ki bu özlemi, bazen kendi yokluğunu bile hissetmeme izin vermemişim. Ama öğrendim ki bazı yaralar susarak kapanmıyor, aksine içten içe büyüyor. Ne seni unutabiliyorum ne de bu yokluğa boyun eğebiliyorum.
Şimdi buradayım; senin kurduğun ama yarıda kalan o hayalleri senin adınla yaşatmaya, adını her yerde sakınmadan yaşatmaya söz vererek…
