Vatan Sevgisi, İş Ahlakı ve Hüzünlenmeler
Cumhuriyetimiz 103 yaşında. Bir an düşününce, daha gencecik. Benden evvel henüz yalnızca iki ben kadar daha yaşamış neredeyse.
Fakat yaşının çok ötesinde güçlü, karakterli, köklü. Yerleşik ve girift gelenekleri, katmanlı ve sonsuz hayranlıklara gebe bir etnokültür mirasının sahibi. Milli marşının dizelerinde toprağının kokusu, tarihi, onurlu mücadelesi saklı.
Saygın kurumları, devlet geleneği, dünya hukuk ve siyasi yaşamına öncülük etmiş bir kadın hakları geleneği, eşitlik geleneği var. Adalet, hakkaniyet, insanlık onuru prensibi var.
Evet var; öğrendik bildik, güzel. Peki modern zamanlarda yaşamın neresinde acaba bunlar?
Düşünmeden edemiyorum, vatanını en çok seven görevini en iyi yapandır, diyordu Atatürk. Vatan sevgimizden sualim yok, fakat görevini, “en iyi” bir yana, iyi yapanlar, neredeler?
Kendisine, işine, işiyle değer kattığı muhataplarına -bu özel sektörde ürün/hizmet sattığı müşterisi olur, kamu sektöründe hizmet verdiği vatandaş olur, ekibinde eş kıdemlisi, astı, üstü olur- saygıyla, iş kolaylaştırarak hareket etmek insani bir içgüdü değil miydi?
Mesleğine, emeğinin yemeğini bölüştüğü sevdiklerine saygı insanı işine özenen biri yapmaya yetmez miydi?
Kaliteli rekabetin, birlikte değer üreterek büyümenin keyfi yolun neresinde unutuldu en çok?
Bu iş ahlakı katmanlarını hayli uzun zaman eşyanın tabiatı gereğidir, kolektif bilinç ve davranıştır, sandım, dürüst olayım. Aksini gördüğümde münferittir, dedim, ikna olmak istemedim çok zaman. Sonra gündelik düzenbazlıkları, kabalıkları, kurnazlıkları, tatlı su çakallıklarını, iyilik insaniyet bir yana insanların işlerinin gereği olsa dahi birilerine destek olmaktan geri durmayı seçebildiğini ve bunun çoğu durumda ne yazık ki münferit olmadığını gözlemledim.
Benim gibi sorun çözmeyi meslek edinmiş ve iş sahası doğrudan yasal zemin olan, profesyonel olarak sorunlu durumlarla sürekli ve en çok karşılaşan insanlardan olmanın doğal sonucu sorunlu durumlara dair gözlem çeşitliliği ve pattern tanıma kabiliyeti. Her sektör ve meslekte iyiyle kötü iç içe duruyor ve yer yer kolay ayırt edilemez hale de gelebiliyor, birileri gözünü kırpmadan, vicdanı ses dahi etmeden başkalarının çeşitli boyutlarda hakkaniyetsiz mağduriyetlerine sebep olabiliyor. O pirinçlerin taşı da pek öyle her zaman kolay ve hızlı ayıklanmıyor.
Get Nur YELALDI, Attorney at Law’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Vatanını seven görevini en iyi yapandır, demiştik malum.
Öz değer duygumuz, fikrini önem mertebesine konumladıklarımız tarafından tatmin edilmiyor da o yüzden mi dışarıya değer katmaktan vazgeçtik acaba kolektif olarak? Patrondan “aferin”, muhataptan, müşteriden “teşekkür” almıyor, takdir edilmiyoruz, zaten çocukken de şımarmayalım diye edilmemiştik de; pes mi ettik biz de? Emeğimizin ederi de maddi değerine yetişmediyse hele bir de, iyice mi hevesimiz kaçar oldu? Küstük, oynamıyor muyuz?
Üretilmekten geri durulan, kaçınılan değerler, hakkı verilerek yapılmayan işlerden sebep neticede birileri üzülünce, haksızlığa uğrayınca, birinin inancı, umudu zayıflayınca, yüzünün baharı güneşi solup tadı kaçınca bunda başka birilerinin yeterince kuvvetli olmayan iş ahlakının payının olduğunu düşünmeyecek kadar katmanlı düşünme becerimiz körelmiş değildir dilerim. Entelektüel damarlarımızın o kadar tıkanmış olamayacağına inanmak istiyorum.
Çözüm kelebek etkisini kavramakta.
Kendine, işine, muhatabına saygı duyarak -bir arkadaşımın çok sevdiğim deyişiyle- “emek etmeyi” yeniden karizmatik yapabiliriz. Üstelik her alanda, her sektörde nitelikli muhataplarla, nitelikli iş aktörleriyle birlikte ve karşılıklı çalışmak herkesin entelektüel de hakkı.
Kaliteli muhataplarla çalışma hakkı kimilerinin kulağına burjuva bir beklenti, bir hayal gibi geliyor olabilir. Fakat kolektif kalite başka nasıl yükselecek?
Vatanını sevmek, diyorduk, iş ahlakı ile ilgisine kafa yoruyorduk; çok da dolambaçlı bir yol değil, bir doğrusal çizgi. Minörde ve majörde öz saygı, ötekine saygı ve nitelikli emekle örülü, herkesten yek diğerine doğrusal bir çizgi.
Benim inancım baki. Emeğine, muhatabına, emeğinin ürettiği değere, işine-mesleğine, temas ettiği her şeye ve herkese saygıyla, özenle, vicdani ve gönülden sorumluluk hissiyle yaklaşan sayısız kişi olduğumuzu biliyorum.
Güzel Cumhuriyetimize yaş günü dileğim; daha da büyüyelim…
Cumhuriyetimizin 103. Yaşı, En Büyük Bayramımız Kutlu Olsun!
Sevgiyle…
