Doğduktan Sonra Yağmur Var Mı?

temize geçirdiklerim*

​1.

Denizin üzerinde sırtüstü yattığımı hatırlıyorum, ya da hatırladığımı hatırlıyorum. Hiçbir şey yapmıyordum ve batmıyordum. Sonra birileri, muhtemelen beni seven birileri, kollarımı nasıl kullanacağımı gösterdi. O günden beri yorgunum ve bu yüzden yazıyorum. Kâğıt suyu emiyor. Boğulmuyorum burada, satırların arasında, kimseye görünmeden ve beni rahatsız etmeden sürüp gidiyor hayat. Bir gün birileri bunları okuyacak ve yüzdüğümü sanacak. Oysa yalnızca ıslağım. Ve dürüst olmak gerekirse, bu bana yetiyor.

2.

Bana anlatılmış olanlarla düşünüyorum.
Anlatılmayanı bulmak içinse biraz fazla düşünüyorum.

3.

Gün doğarken gördüğümüz aydınlık bence tek gerçek aydınlıktır. Öğle, her şeyi öyle kendinden emin bir bilgelikle aydınlatır ki bu yüzden hiçbir şeyi aydınlatmaz. Şafak ise henüz bir şeyleri göstermeye karar vermemiştir; tereddüt eder, yeryüzünü geceden alırken buna hakkı olup olmadığını sorar gibidir kendine. Bazen bu aydınlığı düşünürüm. İşte o zaman, biraz utanarak, minnetle dönüp gecelerime bakarım: kendi karanlık gecelerime, ağrıyan başımda üçle dört arasında takılı kaldığım o gecelere. Onlara teşekkür ederim; bir yabancıya teşekkür eder gibi, çünkü onları gerçekten yaşadığımdan hiç emin olamadım. Yine de o uzun, kendi kendini yiyen karanlık olmasaydı, her şeyin henüz hiçbir şey olmadığı ve işte bu yüzden herşey olabileceği o ana tanıklık edemezdim. Belki de gecelerim hiç karanlık değildi; karanlık olan, sabahı görmek isteyen yorgunluğumdu. Bilmiyorum ve bilmemek, şafağın ta kendisidir.
Güneşi doğuran yorgunluğumun onu batırdığını görmek beni biraz daha yoruyor. Gittiğim her yer, vardığım anda sıradanlaşıyor. Olağanüstü diye bir şey varsa, güneşin doğmasıdır: hakkında bildiğim her şeye, içinde taşıdığı bütün ihtimallere rağmen batmasıdır. Bunu yapan, anladığım kadarıyla, benim yorgunluğum. Dinlenmiş olarak uyandığım bir sabah ne olacağını bilmiyorum.

4.

Korkuyorum, hayrete düşüyorum, ama hangisinin önce geldiğini bilmiyorum. Bazen korkudan hayrete düşüyorum ve bu kadar küçük bir şeyin bu kadar büyük bir korkuyu nasıl taşıyabildiğine şaşıyorum. Bazen de hayretten korkuyorum: hayret etmeyi bıraktığım gün, onun beni nihayet tanıyacağından.

5.

Hayattan kurtulmak için kendimi astığımda, boğazıma sardığım halatı acıyla söküp atmaya çalışan, kendi hayatını kurtarma odaklı kör ellerim, bilmeden beni yine aynı çıkmaza bağlayan başka saçmalıkların elinden tuttu. Halatı büyük bir titizlikle boynumdan çözdüğümdeyse, bu kez kendi ellerimin kendi nefesimi kesmek üzere olduğunu fark ettim. Belki de beni boğan şey, boğulmamak için kullandığım ellerim ya da ellerimin bana ait olduğundan fazla emin olmamdı. Böyle bir durumda ellerimi kesmek de çözüm olabilirdi, eğer kesmek de bir el işi olmasaydı.

6.

Gözyaşlarım zevkten mi geliyor, acıdan mı? Bunu ayırt edebilen birini tanısaydım, hayatımı ona devrederdim, sabah kahvemi, isimsiz gözyaşlarımı.

7.

Otobüsteyken, oturup yolları seyrettim ve seyrederken her birinden gitmiş gibi yoruldum. Bir yolda yürümeden yorulmak, düşünen insanın tek sporudur.

8.

Ne kadar derine inersem, o kadar uzaklaşıyorum kendimden; çünkü içimin en dibinde ben yokum. Yaşamın kaynağına vardığımı sandığım yerde yalnızca kendi yokluğumun aynasına bakıyorum; ve o aynada, ne tuhaftır ki, herkesin yüzü var.

9.

Kulakları olmayan bir adam düşündüm. Sesin ne olduğunu bilmiyor, ama bir şeylerin olduğundan kuşkulanıyor: masadaki bardağın neden ürperdiğini, bir kalabalığın neden aynı anda aynı yöne döndüğünü anlayamıyor. Önce ona acıdım. Sonra acımamın da kulaksız olduğunu, kendi acımı bile ancak bıraktığı titreşimlerden tanıyabildiğimi fark ettim ve korkmaya başladım. Neyden? Havadan, geceden. Yani hiçbir şeyden, yani her şeyden. Korkumun bir nesnesi yoktu ve onu kusursuz yapan da buydu. Nesnesi olan korku bir hesaplaşmadır. Nesnesi olmayan korku ise neredeyse bir bilgidir: bilmediğimizi bilmenin, aklın kabul etmeye yanaşmadığı ama tenin çoktan imzaladığı hali.

10.

Çok mutluydum. Mutluyken orada değildim; orada olabilmek içinse fazla mutluydum. Mutluluğum gittiğinde geriye onun durduğu yerin şekli kaldı; ben de bu şekli, elimle ölçtüm ve hüzün dediğim şey, ölçtüğüm yerin bir zamanlar dolu olduğuna dair, kanıtı yalnızca oyuğun kendisi olan bir varsayımdan çıktı. Demek ki yitirdiğim şey mutluluk değil. Mutluluk bana hiç verilmedi ki yitireyim. Yitirdiğim, onun bana verilebileceği ihtimaldi; ihtimaller ise, gerçeklerin aksine, bir kez kaybedildi mi bir daha bulunmaz, çünkü bir ihtimalin bütün varlığı, henüz var olmamasıdır.

Get Rojhat Aydar’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

11.

Boşluk gerçekten var mı? Bilmiyorum. Ama onu ne zaman düşünmeye kalksam içini bir şeyle, boşluk düşüncesiyle dolduruyorum ve tam kavradığım anda onu ortadan kaldırıyorum. Belki boşluk yalnızca, onu düşünmediğim sürece vardır.

12.

Gerçek acılarımı dünyadan ödünç aldım. Hayali olanlar ise bana ait; onları kimseye veremem. İnsan yalnızca geri veremeyeceği şeye gerçekten sahiptir. Onlarsız yapamadığım için icat ediyorum onları, ama onlarsız yapamamamı da onlar icat etti.

13.

Bir bahçıvan gibiydim. Bahçem büyümüyordu, çünkü her çiçek açtığında, birine bahçıvan olduğumu kanıtlamak için onları kesiyordum.

14.

Her sabah güneşin doğuşuna hayranlıkla baksam da, manzarayı uzunca izlesem de kendimle olan savaşım yemekteki bozuk bir sebzenin tüm yemeği zehir etmesi gibi. Hayattan keyif alsam da, kendimde istediklerimi düzeltsem de ağrıyan bir başla hiç varolmamayı seçerdim yine.

15.

Çok acı çekiyorum, nefes alıyorum.

16.

Eski halim, her şeye tutkuyla sarılır, bir şekilde mutlu olmaya çabalardı. Onu uzun zaman önce kaybetmiş gibiyim; ne heyecan ne de heves, ne uyku düzeni ne de eski benden eser kaldı. Kendi sessizliğimin sahibiyim artık.

17.

Hava bugün tanıdık bir gün gibi kokuyor.

18.

Kendimle konuştuğum kadar kimseyle konuşmuyorum. Delilik değil bu. Biliyorum ki, beni en iyi ben dinliyorum. Ama bunun bir cezası var: Boğazıma kadar dolup kimseye anlatamadığım duygularımda boğulmak. Anlaşılmadığımı hissediyorum böyle zamanlarda. Anlatmayı deniyorum, ama farkediyorum ki, yüz dil bilsem de, beni anlamayanların yanında dilsizim. İnsan, anlaşılmadığı yerde yalnızdır. Şimdilik kendimi dinliyorum, boğuluyorum ve batıyorum. Nefes alacak bir boşluk kalmıyor o an. Bağırmak istiyorum, içimdekileri yine de haykırmak istiyorum ama sesim çıkmıyor. Beni kurtaran çıkacaktır elbet. Belki de hiç bir zaman bulamayacağım onu, ya da çok geç bir zamanda, kurtulmanın bir anlamı kalmadığında, su akciğerlerime dayandığında. Artık anlaşılmayı da bıraktım anlatmayı da. Herkes kalbinin rengine göre görsün istiyorum beni, burada tanıdığım herkes renk körü. Gitmek istiyorum bu yüzden, bırakıp gitmek bu bedeni. Gideceğim yerin de bir adı yok, hissettiklerimin de. Ama hissettiklerimin bir ağırlığı var. Bu da yetmez mi?

19.

Her şeyini görmezden gelip bir gün kazağımın rengini beğenmedim diye hayatıma son verebilirim. Sorunun kazağımda olduğunu düşünüyorsan, sen ahmak bir insansın.

Şiirler

Dinledikçe susuyorum,
Sustukça düşünüyorum.
Tek başıma iki kişi olmuşum,
Kendi gölgemi izleyip duruyorum.

*

Bu sabah dünkü gibi olamadım.
Saksımdaki çiçek köklerine sitem etti,
Kırılan dalları bir daha kök salmak istemedi.
Attığım adımlar, girdiği çukurda kalmak istedi.
Yıldızlar, tutundukları gökten boşluğa bıraktı kendini.
Doğan güneş, ısıtmak istemedi bedenimi,
Ne varsa o bedenimde, yorulduğunu gördü kalbimin.

*